Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το πληγωμένο Παιδί μέσα στον θυμωμένο Ενήλικα!



Σκέφτηκα να γράψω έξω. Σε αίθριο χώρο. Θα βοηθήσει περισσότερο στην εκτόνωση. Το μετάνιωσα. Αλλαγή πλεύσης. Μόλις τελειώσω με το γράψιμο θα βγω έξω. Θα μιλήσω για την ιστορία του μικρού Ανθρωπάκου που ζει μέσα σε έναν μεγάλο Άνθρωπο! Θα πω όμως, και για τον Μεγάλο…
Ο Μικρός προσπαθεί να θυμηθεί καλές, όμορφες, γλύκες και ήρεμες στιγμές της ζωής του. Σκοντάφτει συνεχώς σε άσχημες, σκούρες, τραυματικές εμπειρίες! Ο Μεγάλος του λέει, δεν μπορεί, αδύνατον, προσπάθησε πιο πολύ, θα υπάρχουν και όμορφες στιγμές…

Ναι… Ναι… Πράγματι φέρνει στη μνήμη του κάποια αποσπάσματα, ανασύρει με κόπο κάτι ξεχασμένα χαμόγελα, ένα λειψό κομμάτι ηρεμίας, κάτι σαν ασφάλεια, κάποιες αγκαλιές αμφίβολες και αινιγματικές… Σαν ευτυχία; Όχι. Μπερδεύτηκε. Εξάλλου, οι κακές επικρατούν. Το χρονοντούλαπο είναι ασφυκτικά γεμάτο από τέτοιες,

Άφησέ με, ήσυχο, επιτέλους! Θα θυμάμαι ότι θέλω εγώ, ούρλιαξε σχεδόν  ο Μικρός!. Εμένα αυτές με βασανίζουν! Αυτές και μόνο αυτές! Αδιαφορώ για την κριτική σου, αδιαφορώ για τις ενοχές σου, αδιαφορώ για την ισορροπία σου, είπε. Τα μάτια του καθήλωσαν τον Μεγάλο. Φοβήθηκε κάπως. Οπισθοχώρησε ελαφρά, μέχρι που ακινητοποιήθηκε. Σαν υπνωτισμένος παρακολουθούσε το Πληγωμένο Παιδί. Ξέρει βαθειά μέσα του ότι ο Μικρός έχει..κάθε λόγο για να είναι πολύ πληγωμένος.

Τώρα για μία φορά θα κλείσεις το Μεγάλου σου στόμα και θα με ακούσεις! Υποψιάζομαι, ότι αυτές οι ενοχές σου σε θυμώνουν. Μη! Μη σου περάσει από το νου να με διακόψεις! Μεγάλε, θα με ακούσεις!

{Κύματα παλεύουν στο Μικρό στήθος. Κουνάει πέρα δώθε το Μικρό σώμα σα να ψάχνει να βρει μία θέση πιο ασφαλή, πιο καθησυχαστική. Ξεκινάει κάποτε με θάρρος που ξαφνιάζει αρκετά τον Μεγάλο.}

Αισθάνομαι φόβο, λέει, μοναξιά, αδικία, ταραχή, σύγχυση… Μία μόνιμη τάση για να προφυλαχτώ, να κρυφτώ, να τρέξω μακριά, να ξεφύγω, συνεχίζει. Το μυαλό μου, η φαντασία μου μια ζωή φτιάχνει καταφύγια. Μια ζωή. Ξέρεις, ΕΣΥ, πόσο δύσκολο είναι; Ξέρεις τι αντιμετώπισα; Βοήθεια, καμία! Από πουθενά μία σπίθα ελπίδας! Τι ξέρεις, εσύ; Τίποτα! Ένα μικρό παιδί, μόνο του, δυστυχισμένο! Παντελώς μόνο και παντελώς δυστυχισμένο!

Ξέρεις, εσύ, τι σημαίνει για ένα παιδί, ένα μικρό παιδάκι, να είναι μόνιμα δυστυχισμένο; Τίποτα, τελικά, δεν ξέρεις εσύ, Μεγάλε. Πάντα μία αντίδραση για να σωθώ, να επιβιώσω. Μία άμυνα πάντα να ξαγρυπνάει μέσα στο μικρό μου κεφάλι. Και τι δεν σκαρφίστηκα για να επιβιώσω. Πόσους ρόλους, πόσα τεχνάσματα, πόση υπομονή, πόση ωριμότητα αταίριαστη για την ηλικία μου. Το φορτίο δεν είχε το ανάλογο βάρος για τις μικρές μου πλάτες, Μεγάλε! Δεν σου αρέσει να τα ακούς, αλλά όλα αυτά συνέβησαν…

Δεν με ενδιαφέρουν καθόλου λοιπόν οι επιτυχίες σου, η δύναμή σου, τα προβλήματα σου, οι επιδιώξεις σου, τα σχέδια σου, η δική σου η ζωή. Σου μιλάω τώρα ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΟΥ. Έχω το δικό μου φορτίο, τα δικά μου βάσανα, τα δικά μου προβλήματα.

Λες ότι επέζησες, ότι προχώρησες, ότι σώθηκες. Δεν είναι είναι ακριβώς τα πράγματα, Μεγάλε! ΕΓΩ επέζησα και ΕΓΩ θα πάρω όλη την κλεμμένη δόξα πίσω… Υπήρξαν στιγμές, που νόμισα ότι θα πεθάνω. Το θέλησα κάποιες στιγμές κιόλας! Ασφυκτιούσα! Πολλές, πολλές φορές πνιγόμουν. Μάλλον πνίγηκα στα αλήθεια κάποιες. Πώς θα ήξερα τώρα πολύ καλά την αίσθηση αυτή; Ναι, θυμάμαι λίγο πριν πάρω ανάσα, πνίγηκα!

Ξέρεις τι είναι αυτό, Μεγάλε; ΦΟΒΟΣ. Παγωνιά, ακινησία και τρομάρα. Ήθελα οι καλές στιγμές να διαρκούν περισσότερο. Τι ζητούσα; Γιατί, όχι; Να ήταν μάλιστα και πιο ..κανονικές! Αυτό ζητά κάθε παιδάκι. Μία οικογένεια ζεστή, υποστηρικτική, όμορφη, παρηγορητική, καταδεκτική, ασφαλή, ειρηνική. Αυτό που έζησα ήταν ένας διαρκής πόλεμος. Έτρεχα συνεχώς πανικόβλητο στα «χαρακώματα». Αυτό δεν είναι σπίτι για ένα παιδάκι, Μεγάλε…

Ναι, υπήρξαν κάποιες λίγες ευχάριστες στιγμές που δεν θύμιζαν ότι τα σπίτι που ζούσα ήταν ένα τάφος, ένα πεδίο μάχης όπου παραμονεύει από παντού ο «θάνατος»!
Δεν ήταν αρκετές. Αδυνατούσα να ικανοποιηθώ με ξεροκόμματα! Πώς; Δεν ακούω καλά. Τι λες; Η οικογένεια έκανε τα πάντα για να είμαστε καλά; Η οικογένεια έκανε ό, τι μπορούσε;
Θα έπρεπε να ντρέπεσαι! Προδότη! Εκμεταλλεύεσαι και εσύ ένα μικρό παιδί! Βέβαια, είναι εύκολο να το κάνεις. Η ευκολότερη κακοποίηση στον κόσμο… Βίωσα μία ΑΣΧΗΜΙΑ αγαπητέ, κύριε Μεγάλε… Μία αληθινή ασχήμια.  «Καλές» και οι παύσεις και οι αναλαμπές και οι ανακωχές και οι παροδικές «ομορφιές» με το δελτίο. Με το σταγονόμετρο!

Πολύ συναίσθημα; Πολύ Αλήθεια; Δεν το αντέχεις; Ξεχνάς μεγάλε! Δεν σε συμφέρει και ξεχνάς. Θα θυμηθείς.. Θα σε ζορίσω τώρα. Είναι η σειρά μου. Εδώ που φτάσαμε δεν υπάρχει γυρισμός. Θα ακούσεις. Τώρα, θα ΜΕ ακούσεις.
Όλη μου την ζωή την πέρασα προσπαθώντας να επιβιώσω ενάντια στο «ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΕΙΣ», « ΜΗΝ ΕΙΣΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ»…! «Όχι, μην , δεν», αυτά ήταν οι μεγαλύτεροι κανόνες της ασφυκτικής ζωής μου! Με έβαλαν σε ρόλους πελώριους για την παιδική ψυχή μου, ανάρμοστους… Ο  συναισθηματικός ξυλοδαρμός έπεφτε αλύπητα στις μικρές μου πλάτες…

 Έτσι πορεύτηκα μέχρι που μεγάλωσες εσύ αρκετά, Μεγάλε. Κακόμοιρέ μου, μεγάλε. Ακόμα και εσύ όταν μεγάλωσες υποτίθεται αρκετά, με τρόπο παρόμοιο σου φέρονταν. Σαν να είσαι και εσύ ένα ανυπεράσπιστο και ευάλωτο παιδάκι! Κακόμοιρε. Τολμάς και έχεις και ενοχές για τους θύτες σου; Τόση ασχήμια και σκληρότητα πέρασε από πάνω σου. Θέλεις να ψάχνεις για τυχόν ευτυχίες… Πες μου, αλήθεια, θα σου φτάσουν;

Ομολόγησε. Τι παθαίνεις, όταν οι Άλλοι ξερνάνε σε εσένα ασχήμια, σκληρότητα, ειρωνεία; Μήπως κοκαλώνεις; Ειδές πώς είναι; Πολύ άσχημα… Άνοιξε το στόμα σου. Ξεκίνα την αντίδραση. Δυναμικά. Απέναντι σε όλους . Δικαιολογίες η περίφημη ηρεμία σου, η ανωτερότητα, η προφύλαξη του νευρικού συστήματος! Ψέματα, Μεγάλε. Αποκάλυψε την ενόχληση. Την παράφορη παρενόχληση. Όχι έμμεσα μηνύματα και υπεκφυγές. Τέλος. Άμεσες αντιδράσεις πια.

Αναρωτιέσαι, αγαπητέ μου, ένα τόσο δα παιδάκι πως μιλάει τόσο σοφά. Οι πληγές μου. Αυτές είναι η δύναμή μου… Ενώ εσύ, όταν δεν αντιδράς, επιτρέπεις ξανά και ξανά να τις σκαλίζουν  Ντροπή σου. Αφήνεις να χτυπάνε ένα κακοποιημένο παιδί. Την «ματιά» μου δεν μπορείς να την αποφύγεις. Θα σε κυνηγάει παντού και πάντα!
Δεν ήθελες όμως και εσύ να μιλήσεις; Είχες κάτι να μου πεις. Δεν είσαι θυμωμένος; Τι; Άλλη φορά; Δεν έχεις λόγια αυτή τη στιγμή; Σε τάραξα; Εσύ ο ίδιος θέλησες να μιλήσεις για την ιστορία του Πληγωμένου Παιδιού! Εγώ απλά μίλησα! Δεν είχα σκοπό να σε στενοχωρήσω… Πάντως τώρα αισθάνομαι όμορφα. Σαν γαλήνη είναι. Ξαλάφρωσα. Και εσύ όμως θα έπρεπε να είσαι πιο προσεκτικός όταν ζητάς από ένα παιδί να μιλήσει.

Να θυμάσαι ότι τα παιδιά λένε πάντοτε την αλήθεια.

Και η αλήθεια είναι σκληρή, Μεγάλε!

Δεν κρύβεται πίσω από τα τεχνάσματα των Μεγάλων, Μεγάλε!..

{Δάκρυα τρέχουν πάνω στο πρόσωπο του Μεγάλου. Δεν τον ενοχλούν καθόλου. Σαν να παίρνει ανάσα η ψυχή του Για πρώτη φορά . Πόσο δίκιο είχε ο μικρός! Υπάρχω για να τον προστατεύω, να τον αποδέχομαι, να τον αγαπάω άνευ όρων, μονολόγησε. Τώρα κατάλαβε επιτέλους. Όλα αυτά θα του τα δώσει πίσω και μάλιστα πλουσιοπάροχα. Φυσικά και είναι ικανός. Για όλη τους τη ζωή. Ο μικρός τρέχει προς το μέρος του. Ο Μεγάλος γονατίζει και σηκώνεται πάλι έχοντας τυλιγμένα τα μικρά χεράκια στο λαιμό του. Φεύγουν αγκαλιασμένοι. Λύσσαξε ο θυμός του Μεγάλου ξεθυμαίνοντας…} 




Αλεξάνδρα Γεωργίου 
Συνθετική Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας
Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Υπνική άπνοια: Πόσο αυξάνει τον κίνδυνο άνοιας

Τα άτομα που υποφέρουν από υπνική άπνοια, δηλαδή δυσκολία στην αναπνοή κατά τη διάρκεια του ύπνου, διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να αναπτύξουν άνοια.
Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, στο Σαν Φρανσίσκο, αξιολόγησαν στοιχεία από 14 ήδη δημοσιευμένες μελέτες, που είχαν συμπεριλάβει στοιχεία για πάνω από 4,2 εκατομμύρια άνδρες και γυναίκες. Τα άτομα με αναπνευστικά προβλήματα, κυρίως άπνοια κατά τη διάρκεια του ύπνου είχαν 26% περισσότερες πιθανότητες να εκδηλώσουν γνωστική εξασθένηση.
Στις μικρότερες μελέτες ο κίνδυνος γνωστικής εξασθένησης ως απόρροια διαταραχής της αναπνοής στον ύπνο, κυμαινόταν από 23% έως 86%. Όταν οι ερευνητές ανέλυσαν τον συσχετισμό σε όλες τις επιμέρους μελέτες με όμοιο σχεδιασμό, η συνολική αύξηση του κινδύνου έφτανε το 35%.
Η διαταραχή της αναπνοής στον ύπνο σχετίστηκε επίσης με χειρότερη εκτελεστική λειτουργικότητα του εγκεφάλου, δηλαδή χειρότερες διαδικασίες που περιλαμβάνουν τον σχεδιασμό, την εστίαση της προσοχής, την εκτέλεση εντολών και την …

Οι νόσοι του λιπώδους ιστού, το παραμύθι των θερμίδων και η "ανήθικη" διάγνωση της παχυσαρκίας

Στις μέρες μας η αισθητική  αρχίζει και επισκιάζει (δυστυχώς) πολλούς τομείς της παραδοσιακής evidence-based προληπτικής Ιατρικής.
Και αυτό δεν είναι κάτι υποχρεωτικά κακό, όταν η αισθητική γίνεται από γιατρούς γιατί αν και αισθητική δεν παύει να είναι Ιατρική. Ομως στο τερέν του μάρκετινγκ και του κέρδους, βρίσκουν δυστυχώς πρόσφορο έδαφος πολλοί επιτήδειοι για να προσφέρουν..ιατρικές υπηρεσίες , μη έχοντας ιατρική κατάρτιση.  Και είναι πλέον τόσο πολλοί που έχουν εντυπωθεί στην κοινωνία επίσημα ως θεραπευτές δυστυχώς. Ενας από τους πιο πληγέντες τομείς είναι ο τομέας της παχυσαρκίας. 
Πάνω στο εύκολο και γρήγορο κέρδος της απελπισίας του ασθενούς μια ολόκληρη βιομηχανία ..μαλώνει για την ένδεια και την περίσσεια θερμίδων, δηλαδή ενός ενεργειακού αριθμού τόσο μα τόσο σχετικού που αγγίζει τα όρια της εξαπάτησης. Γιατί σχετικού; Για σκεφτείτε λίγο. Διαβάζουμε ότι η τροφή τάδε έχει 200 θερμίδες. Μια τροφή που την φτιάχνει η μητέρα ή γυναίκα μας, ο μάγειρας, που την φτιάχνουν στην Ελλάδ…

Προσοχή αν δείτε τέτοια σημάδια στο δέρμα σας – Τι να κάνετε

Ονομάζεται και “Ringworm” ή “Tinea”. Είναι η κοινή μυκητιασική λοίμωξη στο δέρμα που συνήθως επηρεάζει διάφορα σημεία σε όλο το σώμα (tinea corporis), το τριχωτό της κεφαλής (tinea capitis), τα πόδια (tinea pedis, ή “πόδι του αθλητή”) και τη βουβωνική χώρα (tinea cruris).
Δείτε όλα όσα πρέπει να ξέρετε για την μυκητιασική δερματική λοίμωξη και πώς θα την αναγνωρίσετε στο δέρμα σας:
Όχι η πάθηση δεν προκαλείται από κάποιο σκουλήκι. Είναι μια μυκητιασική λοίμωξη που συχνά σχηματίζει ένα εξάνθημα σε σχήμα δακτυλίου. Μπορεί να έχει ένα κόκκινο κέντρο ή κανονικό τόνο του δέρματος στο εσωτερικό του δακτυλίου.
Τι προκαλεί την λοίμωξη; Ορισμένοι μύκητες μπορεί να βοηθούν το σώμα, αλλά ένας τύπος δερματόφυτου μύκητα που προκαλεί την λοίμωξη αυτή, ερεθίζει το δέρμα σε μεγάλο βαθμό. Αυτοί οι μύκητες τρέφονται από τους νεκρούς ιστούς του δέρματος σας, τα μαλλιά και τα νύχια. Τα δερματόφυτα ευδοκιμούν σε ζεστές, υγρές περιοχές, όπως οι πτυχώσεις του δέρματος στην περιοχή βουβωνική χώρα, ή ανάμεσα …

Πράσινα κόπρανα: Να ανησυχήσω ή όχι;

Ανδιαπιστώσετε ότι τα κόπρανά σας είναι πράσινα, πιθανότατα να θορυβηθείτε. Όμως, το περίεργο αυτό χρώμα, δεν αποτελεί απαραίτητα αιτία ανησυχίας. Το χρώμα των κενώσεων σας είναι συχνά μια αντανάκλαση του τι τρώτε. Το πράσινο χρώμα ενδεχομένως να οφείλεται στην κατανάλωση πολλών πράσινων λαχανικών, όπως το σπανάκι και το μπρόκολο, καθώς αυτές οι τροφές περιέχουν μεγάλες ποσότητες μιας πράσινης χρωστικής ουσίας, της χλωροφύλλης.
Άλλες διατροφικές πιθανές αιτίες είναι η λήψη συμπληρωμάτων σιδήρου και χρωματισμένα με πράσινο τρόφιμα, όπως ορισμένα μίγματα αρωματισμένων ποτών, γρανίτες και κερασάκια τουρτών γενεθλίων,.
Η χολή, το κίτρινο-πράσινο πεπτικό υγρό που εκκρίνεται από το ήπαρ και αποθηκεύεται στη χοληδόχο κύστη, μπορεί επίσης να ευθύνεται για τα πράσινα κόπρανα.
«Το φυσιολογικό χρώμα των κοπράνων είναι καφέ. Η παρουσία της χολερυθρίνης στη χολή ευθύνεται για το χρώμα των κοπράνων. Διαταραχές στη χολερυθρίνη είναι δυνατόν να χρωματίσουν τα κόπρανα πράσινα, γκρι ή λευκά, σαν στό…

Πώς η κορτιζόλη, η ορμόνη του στρες, μας παχαίνει

Η κύρια ορμόνη του στρες,  η κορτιζόλη, φαίνεται πως ευθύνεται για την αύξηση του σωματικού μας βάρους. Η κορτζόλη παράγεται στα επινεφρίδια και έχει τρεις κύριες εργασίες: αυξάνει το σάκχαρο, αυξάνει την αρτηριακή πίεση και ρυθμίζει την ανοσοποιητική λειτουργία. «Είναι μια “παρορμητική” ορμόνη που μας κάνει να αισθανόμαστε έξυπνοι και ετοιμοπόλεμοι! Ωστόσο, χρειάζεται προσοχή. Ο «διακόπτης» αυτός μπορεί ξαφνικά να γυρίσει στο κόκκινο και τότε μετατρέπεται σε πρόβλημα» λέει η Dr. Παπαγιαννίδου Ελένη, Κλινική Διαιτολόγος.
Η υψηλή κορτιζόλη φαίνεται πως αυξάνει το βάρος, ενώ τρώμε ελάχιστα και γυμναζόμαστε έντονα σχεδόν καθημερινά. Μειώνει εγκεφαλικές χημικές ουσίες, όπως σεροτονίνη και ντοπαμίνη και μας κάνει να τρώμε λόγω εκνευρισμού όπως αναφέρει η κ. Παπαγιαννίδου σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.
Όταν παραμένει συνέχεια υψηλή, το σώμα πιστεύει λανθασμένα ότι λιμοκτονεί και αρχίζει να αποθηκεύει περισσότερο λίπος για περιόδους «ασιτίας» δηλαδή στρες. Αυτό με τη σειρά του …