Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πώς μπορούμε να μειώσουμε το άγχος του αποχωρισμού στο παιδί μας



Το άγχος που εμφανίζεται στα παιδιά μόλις απομακρύνονται από τους γονείς τους, έχει μία μεγάλη ποικιλία συμπτωμάτων από παιδί σε παιδί. Πολλά βρέφη μπορούν να γίνουν «υστερικά» μόνο και μόνο επειδή δεν εντοπίζουν τη μαμά γύρω τους στο χώρο, ενώ άλλα παιδιά φαίνεται να εμφανίζουν μια συνεχόμενη ανησυχία σε κρίσιμες περιόδους αποχωρισμού, κατά την παιδική, νηπιακή και προσχολική ηλικία.


Συμβουλές προς όλους τους εργαζόμενους γονείς
Συχνά, οι γονείς «υποφέρουμε» εξίσου με τα παιδιά μας σε μια στιγμή αποχωρισμού, παρά το γεγονός πως όλοι μας ξέρουμε ότι ελάχιστα λεπτά μετά, τα παιδιά θα σταματήσουν το κλάμα. Αλήθεια, πόσοι από εμάς δεν έχουμε αναρωτηθεί αν «κάνω κάτι λάθος» όταν το μικρό μας κολλάει γύρω μας, πέφτει στα πόδια μας και κλαίει που μας αποχωρίζεται; 

Η λύση ωστόσο, για να καταφέρουμε να επιβιώσουμε και να ξεπεράσουμε το άγχος και την αγωνία του αποχωρισμού, απαιτεί ιδιαίτερη προετοιμασία, γρήγορες μεταβάσεις και φυσικά χρόνο. Ως εργαζόμενη μητέρα, βιώνω και προσωπικά αυτή την αγωνία, παρόλο που γνωρίζω πως είναι μία απόλυτα φυσιολογική συμπεριφορά και ένα όμορφο σημάδι ουσιαστικής προσκόλλησης και δεσίματος μεταξύ μας.
Στοιχεία και συμβουλές για το άγχος του αποχωρισμού και τη βελτίωση της μεταβατικής κατάστασης (που ως μαμά έμαθα με τον πιο σκληρό τρόπο, κάνοντας όλα αυτά τα λάθη!!)
Στοιχεία για το άγχος του αποχωρισμού:

Στα βρέφη: η αγωνία για τον αποχωρισμό εμφανίζεται όταν το μωρό αρχίζει και αντιλαμβάνεται ότι τα πράγματα γύρω του είναι σταθερά και μόνιμα. Όταν η μαμά απομακρύνεται μένει αναστατωμένο. Παρόλο που κάποια μωράκια εμφανίζουν το άγχος αυτό σε ηλικία 4-5 μηνών, στα περισσότερα εμφανίζεται στους 9 μήνες, με την αγωνία τους να αυξάνεται όταν είναι πεινασμένα, κακοδιάθετα ή κουρασμένα. Η συμβουλή: σύντομες μεταβάσεις κάθε μέρα, παρά τις δυσκολίες, ώστε να γίνει ο αποχωρισμός να γίνει ρουτίνα.

Στα νήπια: τα περισσότερα παιδάκια σε ηλικία 15-18 μηνών αρχίζουν να ξεπερνούν το άγχος του αποχωρισμού. Ωστόσο πάντα είναι πιο δύσκολος εάν πεινούν, νυστάζουν ή είναι αδιάθετα (σχεδόν έτσι είναι κάθε μέρα!). Ωστόσο όσο αρχίζουν και αναπτύσσουν ανεξαρτησία τόσο περισσότερο κατανοούν την έννοια του αποχωρισμού. Παρόλο αυτά, συχνά συνοδεύεται από φωνές, κλάματα και δυσκολία να σταματήσουν.

Στην προσχολική ηλικία: Κοντά στην ηλικία των 3 ετών τα παιδιά κατανοούν την επίδραση που έχουν οι φόβοι και οι παρακλήσεις τους να μην τα αποχωριστούμε, επάνω μας. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αγχώνονται, αλλά ταυτόχρονα παλεύουν να μας αλλάξουν γνώμη. Χρειάζεται επιμονή, για παράδειγμα η μαμά δεν πρέπει να επιστρέψει στο δωμάτιο, στο άκουσμα των παρακλήσεων του παιδιού και φυσικά να μην ακυρώσει κανένα πλάνο της, στηριζόμενη στην αγωνία να μην αποχωριστεί το παιδί. Επιπλέον θα πρέπει να έχουν την ίδια βαρύτητα η συνέπεια, οι εξηγήσεις που δίνουμε στο παιδί και η φροντίδα μας να γυρίσουμε πίσω ακριβώς όταν του έχουμε πει.

Πώς επιβιώνουμε από το άγχος του αποχωρισμού
Δημιουργήστε μικρές συνήθεις αποχαιρετισμού, ένα δικό σας τελετουργικό: ακόμη και αν κάνετε μεγάλες κινήσεις με τα χέρια σας για να το αποχαιρετήσετε, δώστε του πολλά φιλάκια ή μια αγαπημένη του κουβερτούλα ή κάποιο παιχνίδι, καθώς φεύγετε. Χρειάζεται ωστόσο προσοχή, να είναι σύντομη η στιγμή που λέτε αντίο γιατί όσο παραμένετε στο χώρο, αυξάνεται η μεταβατική κατάσταση και φυσικά το άγχος.

Να είστε συνεπής: προσπαθήστε να επαναλαμβάνετε το σκηνικό του αποχαιρετισμού την ίδια ώρα κάθε μέρα, ώστε να προετοιμασμένοι εάν βρεθείτε σε καταστάσεις που δεν περιμένετε. Η ρουτίνα μπορεί να μειώσει την στεναχώρια του μικρού σας και να το βοηθήσει να οικοδομήσει τόσο την ανεξαρτησία του, όσο και την εμπιστοσύνη σε εσάς.

Δώστε προσοχή: όταν το αποχωρίζεστε να έχετε την προσοχή σας μόνο σε αυτό, δίνοντας του όλη σας την αγάπη και τη φροντίδα .Πείτε του αντίο γρήγορα, παρά τις αγωνίες ή τις φωνές του για να μείνετε.
Κρατήστε την υπόσχεσή σας: με αυτό τον τρόπο θα χτίσετε δεσμούς εμπιστοσύνης μεταξύ σας και ταυτόχρονα θα το βοηθήσετε να γίνει περισσότερο ανεξάρτητο, πιστεύοντας στην ικανότητά του ότι μπορεί να παραμείνει μακριά σας, αρκεί να τηρήσετε την υπόσχεσή σας ότι θα επιστρέψετε. Το μεγαλύτερο λάθος που έκανα ήταν να επιστρέφω πίσω για να δω το γιο μου, μόλις μία ώρα μετά τον δύσκολο αποχωρισμό. Μου έλειπε και παρόλο που επέστρεφα με καλές προθέσεις το μόνο που κατάφερνα ήταν να εντείνω την αγωνία του και να ξαναρχίζουμε όλη τη διαδικασία από την αρχή. 
Κάθε φορά που αποχωριζόμασταν ήταν μία έκρηξη...
Να είστε συγκεκριμένη και να του μιλάτε με τους δικούς του όρους: όταν του λέτε πότε θα επιστρέψετε δώστε του να καταλάβει στοιχεία που γνωρίζει και αντιλαμβάνεται. Εάν για παράδειγμα γνωρίζετε πως θα επιστρέψετε στις 3 το μεσημέρι, εξηγήστε του πως θα είστε πίσω μόλις ξυπνήσει και πριν φάει το απογευματινό του σνακ. Ο χρόνος πρέπει να προσδιορίζεται με δεδομένα που μπορεί να αντιληφθεί. Αντί να πείτε «θα επιστρέψω σε 3 μέρες» πείτε του «θα είμαι σπίτι μετά από 3 φορές ύπνου».

Εκπαιδεύστε το να είναι μακριά σας: αφήστε για κάποιες ώρες τα παιδιά στο σπίτι της γιαγιάς, κανονίστε ένα πρόγραμμα με μέρες αφιερωμένες στο παιχνίδι, καλέστε φίλους ή την οικογένεια σας να το φροντίζουν έστω και για μια ώρα τα σαββατοκύριακα, ώστε να λείψετε εσείς. Πριν ξεκινήσει το σχολείο, προετοιμάστε το, πηγαίνετε βόλτα μέχρι την πόρτα και θυμίστε του τον τρόπο που του λέγατε «αντίο» όταν ήταν μικρότερο, πριν χρειαστεί να χωρίσουν οι δρόμοι σας. Δώστε του μία ευκαιρία να προετοιμαστεί, να ζήσει εμπειρίες και να ανταπεξέλθει μακριά σας!
Παρόλο που σπάνια τα παιδιά εμφανίζουν σημάδια αγωνίας για τον αποχωρισμό μετά το πέρασμα από την προσχολική ηλικία, εάν εντοπίζετε κάτι τέτοιο συμβουλευτείτε τον παιδίατρό σας! Εκείνος μπορεί να σας υποστηρίξει, πιθανότατα γιατί έχει αντιμετωπίσει αρκετές φορές τέτοιες καταστάσεις, να σας βοηθήσει να παραμείνετε ψύχραιμοι σχεδιάζοντας μαζί σας ένα πλάνο αποχωρισμού των δυο σας!

Δρ.Μαριαλένα Κυριακάκου

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι νόσοι του λιπώδους ιστού, το παραμύθι των θερμίδων και η "ανήθικη" διάγνωση της παχυσαρκίας

Στις μέρες μας η αισθητική  αρχίζει και επισκιάζει (δυστυχώς) πολλούς τομείς της παραδοσιακής evidence-based προληπτικής Ιατρικής.
Και αυτό δεν είναι κάτι υποχρεωτικά κακό, όταν η αισθητική γίνεται από γιατρούς γιατί αν και αισθητική δεν παύει να είναι Ιατρική. Ομως στο τερέν του μάρκετινγκ και του κέρδους, βρίσκουν δυστυχώς πρόσφορο έδαφος πολλοί επιτήδειοι για να προσφέρουν..ιατρικές υπηρεσίες , μη έχοντας ιατρική κατάρτιση.  Και είναι πλέον τόσο πολλοί που έχουν εντυπωθεί στην κοινωνία επίσημα ως θεραπευτές δυστυχώς. Ενας από τους πιο πληγέντες τομείς είναι ο τομέας της παχυσαρκίας. 
Πάνω στο εύκολο και γρήγορο κέρδος της απελπισίας του ασθενούς μια ολόκληρη βιομηχανία ..μαλώνει για την ένδεια και την περίσσεια θερμίδων, δηλαδή ενός ενεργειακού αριθμού τόσο μα τόσο σχετικού που αγγίζει τα όρια της εξαπάτησης. Γιατί σχετικού; Για σκεφτείτε λίγο. Διαβάζουμε ότι η τροφή τάδε έχει 200 θερμίδες. Μια τροφή που την φτιάχνει η μητέρα ή γυναίκα μας, ο μάγειρας, που την φτιάχνουν στην Ελλάδ…

Πράσινα κόπρανα: Να ανησυχήσω ή όχι;

Ανδιαπιστώσετε ότι τα κόπρανά σας είναι πράσινα, πιθανότατα να θορυβηθείτε. Όμως, το περίεργο αυτό χρώμα, δεν αποτελεί απαραίτητα αιτία ανησυχίας. Το χρώμα των κενώσεων σας είναι συχνά μια αντανάκλαση του τι τρώτε. Το πράσινο χρώμα ενδεχομένως να οφείλεται στην κατανάλωση πολλών πράσινων λαχανικών, όπως το σπανάκι και το μπρόκολο, καθώς αυτές οι τροφές περιέχουν μεγάλες ποσότητες μιας πράσινης χρωστικής ουσίας, της χλωροφύλλης.
Άλλες διατροφικές πιθανές αιτίες είναι η λήψη συμπληρωμάτων σιδήρου και χρωματισμένα με πράσινο τρόφιμα, όπως ορισμένα μίγματα αρωματισμένων ποτών, γρανίτες και κερασάκια τουρτών γενεθλίων,.
Η χολή, το κίτρινο-πράσινο πεπτικό υγρό που εκκρίνεται από το ήπαρ και αποθηκεύεται στη χοληδόχο κύστη, μπορεί επίσης να ευθύνεται για τα πράσινα κόπρανα.
«Το φυσιολογικό χρώμα των κοπράνων είναι καφέ. Η παρουσία της χολερυθρίνης στη χολή ευθύνεται για το χρώμα των κοπράνων. Διαταραχές στη χολερυθρίνη είναι δυνατόν να χρωματίσουν τα κόπρανα πράσινα, γκρι ή λευκά, σαν στό…

Πώς η κορτιζόλη, η ορμόνη του στρες, μας παχαίνει

Η κύρια ορμόνη του στρες,  η κορτιζόλη, φαίνεται πως ευθύνεται για την αύξηση του σωματικού μας βάρους. Η κορτζόλη παράγεται στα επινεφρίδια και έχει τρεις κύριες εργασίες: αυξάνει το σάκχαρο, αυξάνει την αρτηριακή πίεση και ρυθμίζει την ανοσοποιητική λειτουργία. «Είναι μια “παρορμητική” ορμόνη που μας κάνει να αισθανόμαστε έξυπνοι και ετοιμοπόλεμοι! Ωστόσο, χρειάζεται προσοχή. Ο «διακόπτης» αυτός μπορεί ξαφνικά να γυρίσει στο κόκκινο και τότε μετατρέπεται σε πρόβλημα» λέει η Dr. Παπαγιαννίδου Ελένη, Κλινική Διαιτολόγος.
Η υψηλή κορτιζόλη φαίνεται πως αυξάνει το βάρος, ενώ τρώμε ελάχιστα και γυμναζόμαστε έντονα σχεδόν καθημερινά. Μειώνει εγκεφαλικές χημικές ουσίες, όπως σεροτονίνη και ντοπαμίνη και μας κάνει να τρώμε λόγω εκνευρισμού όπως αναφέρει η κ. Παπαγιαννίδου σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.
Όταν παραμένει συνέχεια υψηλή, το σώμα πιστεύει λανθασμένα ότι λιμοκτονεί και αρχίζει να αποθηκεύει περισσότερο λίπος για περιόδους «ασιτίας» δηλαδή στρες. Αυτό με τη σειρά του …

Οι βαφές των μαλλιών και η λευχαιμία

Ορισμένες ουσίες που υπάρχουν στις βαφές μαλλιών έχουν τη δυνατότητα να προκαλούν καρκίνο στα ζώα.
Οι βαφές μαλλιών που χρησιμοποιούνταν τα παλαιότερα χρόνια ιδιαίτερα πριν από το 1980, αυτές που ήσαν σκούρου χρώματος και που παρέμεναν στα μαλλιά για μεγάλα χρονικά διαστήματα, ήσαν περισσότερο καρκινογόνες από άλλες.
Οι άνδρες και γυναίκες που χρησιμοποιούσαν βαφές μαλλιών μόνιμου τύπου πριν από το 1980, παρουσιάζουν μεγαλύτερο κίνδυνο να προσβληθούν από λευχαιμία σε σύγκριση με άλλους ενήλικες, που ποτέ δεν χρησιμοποίησαν βαφές μαλλιών.
Οι βαφές μαλλιών απασχόλησαν κατ΄ επανάληψη τους ερευνητές αναφορικά με το συσχετισμό χρήσης τους και πρόκλησης ορισμένων καρκίνων. Υπήρξαν έρευνες που έδειξαν, ότι η χρήση βαφών των μαλλιών παλαιού τύπου, αυξάνει τον κίνδυνο για λευχαιμία, πολλαπλό μυέλωμα και λέμφωμα. Υπήρξαν όμως και έρευνες που δεν έφτασαν στο ίδιο συμπέρασμα.
Γιατροί από το πανεπιστήμιο του Ιλλινόις στο Σικάγο, σύγκριναν 769 ασθενείς που έπασχαν από λευχαιμία με 623 ενήλικες χωρ…

Σιμόν ντε Μποβουάρ: Οι 9 τύποι ανθρώπων που θα συναντήσετε στη ζωή σας

Η Σιμόν ντε Μποβουάρ ήταν μία από τις πρώτες γυναίκες που πήραν πτυχίο από τη Σορβόνη και έγινε γνωστή για τη συμβολή της στην παριζιάνικη πνευματική σκηνή και τη σχέση της με τον Ζαν Πολ Σαρτρ. Αυτό που λίγοι γνωρίζουν είναι ότι η Μποβουάρ είχε δώσει κάποια στιγμή μία λίστα με τους 9 τύπους ανθρώπων με τους οποίους θα βγούμε ραντεβού κάποια στιγμή της ζωής μας.
1. Ο απαθής Ο απαθής τύπος μόλις δει έστω και μία αχτίδα ελευθερίας, τρομάζει και κλείνεται στον εαυτό του, μακριά από τον κόσμο. Έχει αποφασίσει εδώ και καιρό ότι τα πάντα στον κόσμο είναι ασήμαντα και βαρετά, γεγονός που έχει γίνει κάτι σαν «αυτοεκπληρούμενη προφητεία» με αποτέλεσμα αντί να αντιμετωπίζει τις προκλήσεις της ελεύθερης βούλησης, να κρύβεται από αυτές. Μπορεί να στέκεται μπροστά από το πιο σημαντικό μνημείο του κόσμου και πάλι να μην εντυπωσιάζεται.
Κίνδυνος: Χαμηλός. Θα τον εντοπίσετε από χιλιόμετρα.
2. Ο σοβαρός Ίσως είναι ο πιο συνηθισμένος τύπος ανθρώπου. Μόλις πάρει μία απόφαση κανείς δεν μπορεί να του αλλάξ…