Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το αλάτι εμπλέκεται στα αυτοάνοσα νοσήματα



Σύμφωνα με νέες μελέτες, το πολύ αλάτι στη διατροφή μπορεί να στρέψει το ανοσοποιητικό σύστημα εναντίον του σώματος, προκαλώντας αυτοάνοσα νοσήματα, όπως η σκλήρυνση κατά πλάκας, ο διαβήτης τύπου 1 και η  ρευματοειδή αρθρίτιδα.

Αυτό το συμπέρασμα προέκυψε από αρκετές ερευνητικές ομάδες που δημοσίευσαν ταυτόχρονα στην επιθεώρηση «Nature» τα ευρήματά τους. Το αλάτι ίσως ενεργοποιεί ένα τμήμα του ανοσοποιητικού συστήματος που επιτίθεται στο σώμα. Οι ειδικοί χαρακτηρίζουν τα ευρήματά τους ενδιαφέροντα και λογικά, αλλά διευκρινίζουν ότι δεν σημαίνουν πως θα υπάρξει θεραπεία για τους πάσχοντες από διαβήτη τύπου 1, σκλήρυνση κατά πλάκας, ρευματοειδή αρθρίτιδα ή άλλο αυτοάνοσο νόσημα, αν κόψουν το αλάτι.

Οι φυσικές άμυνες του οργανισμού εναντίον των λοιμώξεων μπορεί να αποσυντονισθούν στον υπερθετικό βαθμό και να επιτεθούν στους υγιείς ιστούς του σώματος, προκαλώντας ανήκεστες βλάβες. Τα γονίδια πιστεύεται ότι παίζουν ρόλο στην εμφάνιση ορισμένων αυτοάνοσων νοσημάτων, αλλά μεγάλη επίδραση μπορεί να έχουν και περιβαλλοντικά αίτια όπως είναι η διατροφή.

Μία από τις κύριες θεωρίες πίσω από τη σκλήρυνση κατά πλάκας είναι πως ενεργοποιείται εξαιτίας κάποιας ιογενούς λοιμώξεως, καθώς και ότι το κάπνισμα και η έλλειψη βιταμίνης D την καθιστούν πιο πιθανή. Τώρα, οι ερευνητές πιστεύουν ότι έχουν βρει τις πρώτες ενδείξεις πως μπορεί να συμβάλλει και το αλάτι.

Να σημειωθεί ότι το 75-80% της κατανάλωσης αλατιού προέρχεται από τα επεξεργασμένα τρόφιμα και μόνο το 20-25% το προσθέτουμε μόνοι μας στο φαγητό.

Αρκετό αλάτι έχουν το ψωμί, μερικά έτοιμα σάντουιτς, η πίτσα, τα λουκάνικα, το μπέικον, το σαλάμι, τα καπνιστά κρέατα και ψάρια, καθώς και οι κονσέρβες. Τα κορνφλέικς έχουν 1,1 γραμμάρια αλάτι ανά 100 γραμμάρια (σκεφτείτε ότι τα 100 γραμμάρια θαλασσινό νερό έχουν 1 γραμμάριο αλάτι, δηλαδή λιγότερο από τα κορνφλέικς). Φυσικά δεν συζητάμε για τα πατατάκια του εμπορίου που μια χούφτα τους μπορεί να έχει ακόμα και 2 γραμμάρια αλάτι. Τα τυριά ως επί των πλείστων περιέχουν αρκετό αλάτι. Πολύ λίγα είναι αυτά που έχουν χαμηλές περιεκτικότητες όπως π.χ. το ανθότυρο και η άσπρη μοτσαρέλα. Τέλος, ένας ζωμός κότας 10 γραμμαρίων περιέχει πάνω από 2 γραμμάρια αλάτι.

Γονίδια, αλάτι και ασθένειες
Επιστήμονες από το Νοσοκομείο Brigham and Women’s, το Broad Institute του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (του περίφημου πανεπιστημίου ΜΙΤ) και το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ διερευνούσαν ένα τμήμα του ανοσοποιητικού συστήματος, το οποίο σε παλαιότερες μελέτες έχει εμπλακεί ως υπεύθυνο για τα αυτοάνοσα νοσήματα.

Στόχος των μελετών τους ήταν να μάθουν πως ακριβώς παράγεται μία ομάδα κυττάρων του ανοσοποιητικού που λέγονται Τ-βοηθητικά τύπου 17 (ανήκουν στα Τ-κύτταρα του ανοσοποιητικού και είναι υπεύθυνα για την παραγωγή μιας ουσίας που λέγεται ιντερλευκίνη 17). Κάνοντας μία εξελιγμένη ανάλυση στη χημεία αυτών των κυττάρων, εντόπισαν ένα γονίδιο το οποίο φαίνεται πως παίζει καθοριστικό ρόλο στη λειτουργία τους. Μόνο που αυτό το γονίδιο δεν τους ήταν άγνωστο – το είχαν ξαναδεί, αν και σε διαφορετικό ρόλο. «Η καθημερινή δουλειά του είναι να αυξάνει την απορρόφηση του αλατιού στο έντερο», λέει ο δρ Βιτζέι Κάτσρου, καθηγητής Νευρολογίας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ. «Όταν ρίξαμε αλάτι στην καλλιέργεια των κυττάρων που μελετούσαμε, είδαμε με έκπληξη πως αυτά μετατράπηκαν σε Τ-βοηθητικά τύπου 17 κύτταρα».

Σε επόμενο πείραμα, οι ερευνητές ανακάλυψαν πως ομάδα ποντικιών τα οποία τάιζαν με διατροφή πλούσια σε αλάτι, είχαν αυξημένες πιθανότητες να εκδηλώσουν μία νόσο όμοια με τη σκλήρυνση κατά πλάκας.

Εν τω μεταξύ, επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο Γέιλ διερευνούσαν τις επιδράσεις του άλατος σε ανθρώπινα κύτταρα, αλλά και σε ποντίκια με σκλήρυνση κατά πλάκας. Με μεγάλη τους έκπληξη διαπίστωσαν πως όταν έδιναν στα ζώα διατροφή πλούσια σε αλάτι, η σκλήρυνσή τους ήταν πολύ χειρότερη. «Εκπλαγήκαμε που είδαμε πόσο μεγάλη επίδραση ασκούσε η αλλαγή στην περιεκτικότητα της διατροφής τους σε αλάτι», δήλωσε στο BBC ο δρ Ντέιβιντ Χάφλερ, καθηγητής Ανοσοβιολογίας στο πανεπιστήμιο.

Οι ειδικοί εφιστούν την προσοχή, διότι το όλο θέμα γίνεται αντιληπτό για πρώτη φορά, συνεπώς δεν υπάρχει χώρος για βιαστικές ερμηνείες. Επισημαίνουν επίσης πως τώρα διεξάγονται μελέτες σε πάσχοντες από υπέρταση, η οποία επίσης σχετίζεται με το αλάτι, για να καταγραφεί και επιδημιολογικά η τυχόν συσχέτιση του άλατος με τα αυτοάνοσα νοσήματα.

Διατροφή χωρίς πολύ αλάτι
«Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε αυτή τη στιγμή είναι να θέσουμε τα ευρήματά μας υπ’ όψιν του κοινού», τόνισε η δρ Αβίβ Ρέγκιεβ, αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Τμήμα Βιολογίας του ΜΙΤ. «Δεν έχουμε καμία απολύτως σύσταση να κάνουμε διότι, όπως συμβαίνει πολύ συχνά, έτσι και εδώ υπάρχει ένα κενό ανάμεσα στην επιστημονική ανακάλυψη και στην σημασία που μπορεί να έχει για την καθημερινή πρακτική».

Από την πλευρά του, ο καθηγητής Χάφλερ εκτίμησε ότι μια διατροφή με μικρή περιεκτικότητα σε αλάτι είναι απίθανο να βλάψει όποιον θελήσει να την υιοθετήσει. Σχολιάζοντας τα νέα ευρήματα ο δρ Άλιστερ Κόμπστον, καθηγητής και επικεφαλής του Τμήματος Κλινικών Νευροεπιστημών του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, είπε πως είναι απρόσμενα και πολύ ενδιαφέροντα.

«Εισάγουν μία εντελώς νέα ιδέα, την οποία ουδείς είχε έως σήμερα σκεφτεί», είπε. Έσπευσε, ωστόσο, να προσθέσει πως όσοι ήδη πάσχουν από αυτοάνοσα νοσήματα δεν θα πρέπει να αναμένουν θεραπεία, εάν αφαιρέσουν το αλάτι από τη διατροφή τους.

http://www.healthyliving.gr/2013/03/08/alati-diavhths-arthritida-autoanosa-noshmata/
Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι νόσοι του λιπώδους ιστού, το παραμύθι των θερμίδων και η "ανήθικη" διάγνωση της παχυσαρκίας

Στις μέρες μας η αισθητική  αρχίζει και επισκιάζει (δυστυχώς) πολλούς τομείς της παραδοσιακής evidence-based προληπτικής Ιατρικής.
Και αυτό δεν είναι κάτι υποχρεωτικά κακό, όταν η αισθητική γίνεται από γιατρούς γιατί αν και αισθητική δεν παύει να είναι Ιατρική. Ομως στο τερέν του μάρκετινγκ και του κέρδους, βρίσκουν δυστυχώς πρόσφορο έδαφος πολλοί επιτήδειοι για να προσφέρουν..ιατρικές υπηρεσίες , μη έχοντας ιατρική κατάρτιση.  Και είναι πλέον τόσο πολλοί που έχουν εντυπωθεί στην κοινωνία επίσημα ως θεραπευτές δυστυχώς. Ενας από τους πιο πληγέντες τομείς είναι ο τομέας της παχυσαρκίας. 
Πάνω στο εύκολο και γρήγορο κέρδος της απελπισίας του ασθενούς μια ολόκληρη βιομηχανία ..μαλώνει για την ένδεια και την περίσσεια θερμίδων, δηλαδή ενός ενεργειακού αριθμού τόσο μα τόσο σχετικού που αγγίζει τα όρια της εξαπάτησης. Γιατί σχετικού; Για σκεφτείτε λίγο. Διαβάζουμε ότι η τροφή τάδε έχει 200 θερμίδες. Μια τροφή που την φτιάχνει η μητέρα ή γυναίκα μας, ο μάγειρας, που την φτιάχνουν στην Ελλάδ…

Προσοχή αν δείτε τέτοια σημάδια στο δέρμα σας – Τι να κάνετε

Ονομάζεται και “Ringworm” ή “Tinea”. Είναι η κοινή μυκητιασική λοίμωξη στο δέρμα που συνήθως επηρεάζει διάφορα σημεία σε όλο το σώμα (tinea corporis), το τριχωτό της κεφαλής (tinea capitis), τα πόδια (tinea pedis, ή “πόδι του αθλητή”) και τη βουβωνική χώρα (tinea cruris).
Δείτε όλα όσα πρέπει να ξέρετε για την μυκητιασική δερματική λοίμωξη και πώς θα την αναγνωρίσετε στο δέρμα σας:
Όχι η πάθηση δεν προκαλείται από κάποιο σκουλήκι. Είναι μια μυκητιασική λοίμωξη που συχνά σχηματίζει ένα εξάνθημα σε σχήμα δακτυλίου. Μπορεί να έχει ένα κόκκινο κέντρο ή κανονικό τόνο του δέρματος στο εσωτερικό του δακτυλίου.
Τι προκαλεί την λοίμωξη; Ορισμένοι μύκητες μπορεί να βοηθούν το σώμα, αλλά ένας τύπος δερματόφυτου μύκητα που προκαλεί την λοίμωξη αυτή, ερεθίζει το δέρμα σε μεγάλο βαθμό. Αυτοί οι μύκητες τρέφονται από τους νεκρούς ιστούς του δέρματος σας, τα μαλλιά και τα νύχια. Τα δερματόφυτα ευδοκιμούν σε ζεστές, υγρές περιοχές, όπως οι πτυχώσεις του δέρματος στην περιοχή βουβωνική χώρα, ή ανάμεσα …

Πράσινα κόπρανα: Να ανησυχήσω ή όχι;

Ανδιαπιστώσετε ότι τα κόπρανά σας είναι πράσινα, πιθανότατα να θορυβηθείτε. Όμως, το περίεργο αυτό χρώμα, δεν αποτελεί απαραίτητα αιτία ανησυχίας. Το χρώμα των κενώσεων σας είναι συχνά μια αντανάκλαση του τι τρώτε. Το πράσινο χρώμα ενδεχομένως να οφείλεται στην κατανάλωση πολλών πράσινων λαχανικών, όπως το σπανάκι και το μπρόκολο, καθώς αυτές οι τροφές περιέχουν μεγάλες ποσότητες μιας πράσινης χρωστικής ουσίας, της χλωροφύλλης.
Άλλες διατροφικές πιθανές αιτίες είναι η λήψη συμπληρωμάτων σιδήρου και χρωματισμένα με πράσινο τρόφιμα, όπως ορισμένα μίγματα αρωματισμένων ποτών, γρανίτες και κερασάκια τουρτών γενεθλίων,.
Η χολή, το κίτρινο-πράσινο πεπτικό υγρό που εκκρίνεται από το ήπαρ και αποθηκεύεται στη χοληδόχο κύστη, μπορεί επίσης να ευθύνεται για τα πράσινα κόπρανα.
«Το φυσιολογικό χρώμα των κοπράνων είναι καφέ. Η παρουσία της χολερυθρίνης στη χολή ευθύνεται για το χρώμα των κοπράνων. Διαταραχές στη χολερυθρίνη είναι δυνατόν να χρωματίσουν τα κόπρανα πράσινα, γκρι ή λευκά, σαν στό…

Πώς η κορτιζόλη, η ορμόνη του στρες, μας παχαίνει

Η κύρια ορμόνη του στρες,  η κορτιζόλη, φαίνεται πως ευθύνεται για την αύξηση του σωματικού μας βάρους. Η κορτζόλη παράγεται στα επινεφρίδια και έχει τρεις κύριες εργασίες: αυξάνει το σάκχαρο, αυξάνει την αρτηριακή πίεση και ρυθμίζει την ανοσοποιητική λειτουργία. «Είναι μια “παρορμητική” ορμόνη που μας κάνει να αισθανόμαστε έξυπνοι και ετοιμοπόλεμοι! Ωστόσο, χρειάζεται προσοχή. Ο «διακόπτης» αυτός μπορεί ξαφνικά να γυρίσει στο κόκκινο και τότε μετατρέπεται σε πρόβλημα» λέει η Dr. Παπαγιαννίδου Ελένη, Κλινική Διαιτολόγος.
Η υψηλή κορτιζόλη φαίνεται πως αυξάνει το βάρος, ενώ τρώμε ελάχιστα και γυμναζόμαστε έντονα σχεδόν καθημερινά. Μειώνει εγκεφαλικές χημικές ουσίες, όπως σεροτονίνη και ντοπαμίνη και μας κάνει να τρώμε λόγω εκνευρισμού όπως αναφέρει η κ. Παπαγιαννίδου σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.
Όταν παραμένει συνέχεια υψηλή, το σώμα πιστεύει λανθασμένα ότι λιμοκτονεί και αρχίζει να αποθηκεύει περισσότερο λίπος για περιόδους «ασιτίας» δηλαδή στρες. Αυτό με τη σειρά του …

Οι βαφές των μαλλιών και η λευχαιμία

Ορισμένες ουσίες που υπάρχουν στις βαφές μαλλιών έχουν τη δυνατότητα να προκαλούν καρκίνο στα ζώα.
Οι βαφές μαλλιών που χρησιμοποιούνταν τα παλαιότερα χρόνια ιδιαίτερα πριν από το 1980, αυτές που ήσαν σκούρου χρώματος και που παρέμεναν στα μαλλιά για μεγάλα χρονικά διαστήματα, ήσαν περισσότερο καρκινογόνες από άλλες.
Οι άνδρες και γυναίκες που χρησιμοποιούσαν βαφές μαλλιών μόνιμου τύπου πριν από το 1980, παρουσιάζουν μεγαλύτερο κίνδυνο να προσβληθούν από λευχαιμία σε σύγκριση με άλλους ενήλικες, που ποτέ δεν χρησιμοποίησαν βαφές μαλλιών.
Οι βαφές μαλλιών απασχόλησαν κατ΄ επανάληψη τους ερευνητές αναφορικά με το συσχετισμό χρήσης τους και πρόκλησης ορισμένων καρκίνων. Υπήρξαν έρευνες που έδειξαν, ότι η χρήση βαφών των μαλλιών παλαιού τύπου, αυξάνει τον κίνδυνο για λευχαιμία, πολλαπλό μυέλωμα και λέμφωμα. Υπήρξαν όμως και έρευνες που δεν έφτασαν στο ίδιο συμπέρασμα.
Γιατροί από το πανεπιστήμιο του Ιλλινόις στο Σικάγο, σύγκριναν 769 ασθενείς που έπασχαν από λευχαιμία με 623 ενήλικες χωρ…