Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η αποκατάσταση μετά την εγχείρηση για κήλη δίσκου


Πολλά προβλήματα στη σπονδυλική στήλη προκαλούν η ηλικία, ο τρόπος ζωής, η κακή στάση σώματος και η άρση βάρους. Ένα από τα συχνότερα είναι η κήλη μεσοσπονδύλιου δίσκου που σε σοβαρές περιπτώσεις απαιτεί χειρουργική αντιμετώπιση, η οποία ολοένα συχνότερα γίνεται με μία μέθοδο που λέγεται μικροδισκεκτομή.
Όμως μετά την εγχείρηση, αρχίζει για τους ασθενείς ένας άλλος Γολγοθάς, αυτός της αποκατάστασης. Εδώ είναι απαραίτητη η επέμβαση του φυσιοθεραπευτή για να ξεπεράσει γρήγορα και όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα ο ασθενής την μετεγχειρητική περίοδο, γιατί μόνος του είναι μάλλον απίθανο να τα καταφέρει.

«Η μικροδισκεκτομή είναι μια χειρουργική μέθοδος κατά την οποία, με ελάχιστη επεμβατικότητα, αφαιρείται το κομμάτι του δίσκου που πιέζει το νεύρο και προκαλεί βλάβη στη λειτουργία του, προκαλώντας αφόρητο πόνο, ισχιαλγία, μούδιασμα στα άκρα, πάρεση ή παράλυση σε ακραίες περιπτώσεις, με πτώση του άκρου ποδός (ο ασθενής δεν μπορεί να σηκώσει τα δάχτυλα των ποδιών ή τις φτέρνες) και άλλες κινητικές και αισθητικές διαταραχές (καψίματα, “βελόνες”, “μυρμηγκιάσματα”)», εξηγεί ο Γιώργος Η. Γουδέβενος, φυσιοθεραπευτής, Dr. manual medicine, επιστημονικός συνεργάτης Πανεπιστημίου Κρήτης.
Και συνεχίζει: «Η τεχνική αυτή, εφόσον κριθεί αναγκαία από τον χειρουργό σπονδυλικής στήλης, έχει στόχο την αφαίρεση του δίσκου ή τμήματος αυτού με ελάχιστη βλάβη στους παρακείμενους ιστούς (μύες, συνδέσμους, χόνδρους, νεύρα και λοιπά ανατομικά στοιχεία)».

Ποιος και πότε αποφασίζει τη χειρουργική επέμβαση;
* Πρώτον, ο ασθενής ο οποίος καταφεύγει σε αυτήν όταν έχει δοκιμάσει κάθε συντηρητική αγωγή χωρίς επιτυχία και δεν μπορεί να ζήσει πλέον με τους αφόρητους πόνους που μειώνουν την ποιότητα της ζωής του, προκαλώντας του ψυχολογικά, εργασιακά, κοινωνικά ή/και οικογενειακά προβλήματα. Σε τέτοια περίπτωση, η απόφαση είναι δική του και μόνο.
* Δεύτερον, ο γιατρός εφόσον διαπιστώνει ότι ο ασθενής κινδυνεύει από ανεπανόρθωτες βλάβες, όπως παράλυση του μέλους, επίσχεση ούρων (ακράτεια) και άλλα. Τότε η απόφαση ανήκει στον γιατρό, ο οποίος με ψυχραιμία και εμπεριστατωμένο λόγο οφείλει να αναγγείλει στον ασθενή την απόφασή του.

«Αυτές οι δύο παράμετροι είναι καθοριστικές για τον χρόνο και τον τρόπο του χειρουργείου και, φυσικά, για την εξέλιξη της πορείας του ασθενούς», τονίζει ο κ. Γουδέβενος. «Όταν ένα χειρουργείο έχει απόλυτη ένδειξη, τότε όλα πάνε καλά - κάτι που συμβαίνει στις περισσότερες περιπτώσεις. Όταν, όμως, δεν έχει, τότε όλα “στραβώνουν”. Αυτός είναι ένας κανόνας που, αν δεν τηρηθεί, τότε το τίμημα θα είναι μεγάλο».
Σύμφωνα με στατιστικές του επιστημονικού περιοδικού Spine Health και του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, το 84% των χειρουργείων μικροδισκεκτομής στέφεται με επιτυχία, αλλά ποσοστό 1-20% αυτών μπορεί να υποτροπιάσει σε διάστημα περίπου τριών μηνών. Η αναλογία μεταξύ των ανδρών και των γυναικών, που κάνουν χειρουργείο, είναι 2:1, ενώ οι ηλικίες, στις οποίες συνήθως υπάρχει ανάγκη για χειρουργείο, είναι 30-50 ετών. 
Σύμφωνα με τις διεθνείς ιατρικές οδηγίες, ο γιατρός οφείλει να ενημερώσει τον ασθενή για όλα τα στάδια που πρόκειται να ακολουθήσουν μετεγχειρητικά, συμπεριλαμβανομένης και της φυσιοθεραπευτικής αγωγής.

Ο κομβικός ρόλος της φυσιοθεραπείας
Στόχος της φυσιοθεραπείας είναι να τελειοποιηθεί η λειτουργικότητα του ασθενούς, να χωρίσει σε φάσεις την αποκατάσταση και να αναδείξει την πετυχημένη επέμβαση του χειρουργού. Φυσικά, άλλος ένας λόγος είναι η διατήρηση του αποτελέσματος μακροπρόθεσμα, καθώς και η αποφυγή υποτροπής.
Ύστερα από μια τέτοια χειρουργική επέμβαση, η διεθνής βιβλιογραφία και πρακτική δίνουν ένα χρονικό διάστημα τουλάχιστον τριών μηνών για την πλήρη λειτουργική αποκατάσταση του ασθενούς. Από την πρώτη ημέρα, λοιπόν, μετά την μικροδισκεκτομή που θα σηκωθεί ο ασθενής και θα κάνει τα πρώτα του βήματα, είναι απαραίτητη η συνεργασία του με τον γιατρό και τον φυσιοθεραπευτή του.

Ο φυσιοθεραπευτής θα υποδείξει πώς θα σηκώνεται από το κρεβάτι, πώς θα κινείται και πώς θα εκτελεί τις καθημερινές του δραστηριότητες (η κάμψη και η υπερέκταση απαγορεύονται για 2-4 εβδομάδες), ενώ εφόσον όλα πάνε καλά και επιτευχθεί καλή κινητικότητα σε όλους τους άξονες και καλή δύναμη στους μυς της σπονδυλικής στήλης, έρχεται η φάση της δυναμικής-ενεργητικής σταθεροποίησης. 
«Αυτή η φάση είναι από την 8η-12η εβδομάδα. Εδώ είναι η κυριότερη στιγμή, όπου οι ασκήσεις καλό είναι να γίνονται με ειδικά εργομετρικά μηχανήματα, όπως, για παράδειγμα τα MedX, τα οποία αφορούν στους βαθείς σταθεροποιητές μυς της σπονδυλικής στήλης», υπογραμμίζει ο κ. Γουδέβενος.

Και συνεχίζει: «Για να επιτευχθεί αυτό, χρειάζεται ειδικός εξοπλισμός, ο οποίος απομονώνει τους μυς που θέλουμε να γυμνάσουμε και μετρά τη δύναμη και την αντοχή τους, χωρίς να υποκλέπτεται η κίνησή τους από άλλους μυς. Επειδή δεν είναι, όμως, εύκολο να είναι όλα τα φυσικοθεραπευτήρια εξοπλισμένα, υπάρχουν εναλλακτικές μέθοδοι, που μπορούν να δώσουν δύναμη στους μυς αυτούς και θα στηρίξουν και θα δώσουν μακροχρόνιο αποτέλεσμα στη μικροχειρουργική επέμβαση, όπως ασκήσεις με μπάλες, λάστιχα κ.ά., με το μειονέκτημα της μη μετρήσιμης (άρα και μη συγκρίσιμης) άσκησης και προόδου. Βέβαια, πρέπει να επισημανθεί ότι, για να γίνει σωστή αποκατάσταση από τον φυσιοθεραπευτή, είναι απαραίτητες η εξειδίκευση, η επίγνωση και η πληροφόρηση για τη μέθοδο που χρησιμοποιήθηκε».

Η φυσικοθεραπευτική μετεγχειρητική αγωγή είναι απαραίτητη και γι' αυτό πρέπει τόσο οι γιατροί να την προτείνουν, όσο και οι ασθενείς να τη ζητούν, τονίζει ο  κ. Γουδέβενος.
«Δεν είναι δυνατόν, ύστερα από μια επιτυχημένη επέμβαση, η αποκατάσταση να αφήνεται μόνο στα χέρια του ασθενούς, διότι με απλές συμβουλές και αυτοσχέδιες ασκήσεις θεραπεία δεν γίνεται. Ο ειδικός φυσιοθεραπευτής σίγουρα θα δουλέψει με σχολαστικότητα και υπευθυνότητα, οδηγώντας, τελικά, τον ασθενή πίσω στην κανονική του ζωή», λέει. 
Και καταλήγει: «Υψηλός δείκτης επιτυχίας θεωρείται ο συνδυασμός του ειδικού γιατρού, του κατάλληλου ασθενή και του εξειδικευμένου φυσιοθεραπευτή».

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι νόσοι του λιπώδους ιστού, το παραμύθι των θερμίδων και η "ανήθικη" διάγνωση της παχυσαρκίας

Στις μέρες μας η αισθητική  αρχίζει και επισκιάζει (δυστυχώς) πολλούς τομείς της παραδοσιακής evidence-based προληπτικής Ιατρικής.
Και αυτό δεν είναι κάτι υποχρεωτικά κακό, όταν η αισθητική γίνεται από γιατρούς γιατί αν και αισθητική δεν παύει να είναι Ιατρική. Ομως στο τερέν του μάρκετινγκ και του κέρδους, βρίσκουν δυστυχώς πρόσφορο έδαφος πολλοί επιτήδειοι για να προσφέρουν..ιατρικές υπηρεσίες , μη έχοντας ιατρική κατάρτιση.  Και είναι πλέον τόσο πολλοί που έχουν εντυπωθεί στην κοινωνία επίσημα ως θεραπευτές δυστυχώς. Ενας από τους πιο πληγέντες τομείς είναι ο τομέας της παχυσαρκίας. 
Πάνω στο εύκολο και γρήγορο κέρδος της απελπισίας του ασθενούς μια ολόκληρη βιομηχανία ..μαλώνει για την ένδεια και την περίσσεια θερμίδων, δηλαδή ενός ενεργειακού αριθμού τόσο μα τόσο σχετικού που αγγίζει τα όρια της εξαπάτησης. Γιατί σχετικού; Για σκεφτείτε λίγο. Διαβάζουμε ότι η τροφή τάδε έχει 200 θερμίδες. Μια τροφή που την φτιάχνει η μητέρα ή γυναίκα μας, ο μάγειρας, που την φτιάχνουν στην Ελλάδ…

Πράσινα κόπρανα: Να ανησυχήσω ή όχι;

Ανδιαπιστώσετε ότι τα κόπρανά σας είναι πράσινα, πιθανότατα να θορυβηθείτε. Όμως, το περίεργο αυτό χρώμα, δεν αποτελεί απαραίτητα αιτία ανησυχίας. Το χρώμα των κενώσεων σας είναι συχνά μια αντανάκλαση του τι τρώτε. Το πράσινο χρώμα ενδεχομένως να οφείλεται στην κατανάλωση πολλών πράσινων λαχανικών, όπως το σπανάκι και το μπρόκολο, καθώς αυτές οι τροφές περιέχουν μεγάλες ποσότητες μιας πράσινης χρωστικής ουσίας, της χλωροφύλλης.
Άλλες διατροφικές πιθανές αιτίες είναι η λήψη συμπληρωμάτων σιδήρου και χρωματισμένα με πράσινο τρόφιμα, όπως ορισμένα μίγματα αρωματισμένων ποτών, γρανίτες και κερασάκια τουρτών γενεθλίων,.
Η χολή, το κίτρινο-πράσινο πεπτικό υγρό που εκκρίνεται από το ήπαρ και αποθηκεύεται στη χοληδόχο κύστη, μπορεί επίσης να ευθύνεται για τα πράσινα κόπρανα.
«Το φυσιολογικό χρώμα των κοπράνων είναι καφέ. Η παρουσία της χολερυθρίνης στη χολή ευθύνεται για το χρώμα των κοπράνων. Διαταραχές στη χολερυθρίνη είναι δυνατόν να χρωματίσουν τα κόπρανα πράσινα, γκρι ή λευκά, σαν στό…

Πώς η κορτιζόλη, η ορμόνη του στρες, μας παχαίνει

Η κύρια ορμόνη του στρες,  η κορτιζόλη, φαίνεται πως ευθύνεται για την αύξηση του σωματικού μας βάρους. Η κορτζόλη παράγεται στα επινεφρίδια και έχει τρεις κύριες εργασίες: αυξάνει το σάκχαρο, αυξάνει την αρτηριακή πίεση και ρυθμίζει την ανοσοποιητική λειτουργία. «Είναι μια “παρορμητική” ορμόνη που μας κάνει να αισθανόμαστε έξυπνοι και ετοιμοπόλεμοι! Ωστόσο, χρειάζεται προσοχή. Ο «διακόπτης» αυτός μπορεί ξαφνικά να γυρίσει στο κόκκινο και τότε μετατρέπεται σε πρόβλημα» λέει η Dr. Παπαγιαννίδου Ελένη, Κλινική Διαιτολόγος.
Η υψηλή κορτιζόλη φαίνεται πως αυξάνει το βάρος, ενώ τρώμε ελάχιστα και γυμναζόμαστε έντονα σχεδόν καθημερινά. Μειώνει εγκεφαλικές χημικές ουσίες, όπως σεροτονίνη και ντοπαμίνη και μας κάνει να τρώμε λόγω εκνευρισμού όπως αναφέρει η κ. Παπαγιαννίδου σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.
Όταν παραμένει συνέχεια υψηλή, το σώμα πιστεύει λανθασμένα ότι λιμοκτονεί και αρχίζει να αποθηκεύει περισσότερο λίπος για περιόδους «ασιτίας» δηλαδή στρες. Αυτό με τη σειρά του …

Οι βαφές των μαλλιών και η λευχαιμία

Ορισμένες ουσίες που υπάρχουν στις βαφές μαλλιών έχουν τη δυνατότητα να προκαλούν καρκίνο στα ζώα.
Οι βαφές μαλλιών που χρησιμοποιούνταν τα παλαιότερα χρόνια ιδιαίτερα πριν από το 1980, αυτές που ήσαν σκούρου χρώματος και που παρέμεναν στα μαλλιά για μεγάλα χρονικά διαστήματα, ήσαν περισσότερο καρκινογόνες από άλλες.
Οι άνδρες και γυναίκες που χρησιμοποιούσαν βαφές μαλλιών μόνιμου τύπου πριν από το 1980, παρουσιάζουν μεγαλύτερο κίνδυνο να προσβληθούν από λευχαιμία σε σύγκριση με άλλους ενήλικες, που ποτέ δεν χρησιμοποίησαν βαφές μαλλιών.
Οι βαφές μαλλιών απασχόλησαν κατ΄ επανάληψη τους ερευνητές αναφορικά με το συσχετισμό χρήσης τους και πρόκλησης ορισμένων καρκίνων. Υπήρξαν έρευνες που έδειξαν, ότι η χρήση βαφών των μαλλιών παλαιού τύπου, αυξάνει τον κίνδυνο για λευχαιμία, πολλαπλό μυέλωμα και λέμφωμα. Υπήρξαν όμως και έρευνες που δεν έφτασαν στο ίδιο συμπέρασμα.
Γιατροί από το πανεπιστήμιο του Ιλλινόις στο Σικάγο, σύγκριναν 769 ασθενείς που έπασχαν από λευχαιμία με 623 ενήλικες χωρ…

Πώς μπορούμε να διαχειριστούμε την αχαριστία

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά του αχάριστου ανθρώπου; Τι μπορείς να κάνεις εσύ για να αντιμετωπίσεις έναν τέτοιο άνθρωπο;
Για μία ακόμα φορά βοήθησες τον καλύτερο σου φίλο που σε είχε ανάγκη, έκανες ό,τι καλύτερο μπορούσες, παραμέρισες τις προσωπικές σου ασχολίες και σαν αντάλλαγμα πήρες δυσαρέσκεια και αδιαφορία. Και αναρωτιέσαι για ποιο λόγο είναι τόσο αχάριστος και δε σου είπε ούτε ένα απλό «ευχαριστώ»; Εάν το παραπάνω σενάριο σου ακούγεται οικείο, τότε έχεις να αντιμετωπίσεις έναν αχάριστο άνθρωπο. Δυστυχώς, στην καθημερινή μας ζωή ερχόμαστε σε επαφή με αρκετούς τέτοιους ανθρώπους. Ο Κλεόβουλος τονίζει πως «ο αχάριστος άνθρωπος μοιάζει με σπασμένο πιθάρι, στο οποίο ότι καλό και αν ρίξεις θα πέσει στο κενό».
Ποια είναι όμως τα χαρακτηριστικά του αχάριστου ανθρώπου; Ο αχάριστος άνθρωπος συνεχώς παραπονιέται για τη δουλειά του, το σπίτι του, την πόλη του, την οικονομική του κατάσταση και τη ζωή του. Πάντα θα βρει κάτι άσχημο και δυσάρεστο να εστιάσει την προσοχή του. Πιστεύει πως είνα…