Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μπορεί ο πόνος να είναι σύμμαχός μας;



Κάθε φορά που νιώθουμε εσωτερικό πόνο (για παράδειγμα θλίψη, απογοήτευση, ενοχή), το πρώτο μας ένστικτο είναι να τον διώξουμε. Δεν θέλουμε να πονάμε-αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό- και προσπαθούμε με κάθε τρόπο ν’ εξαφανίσουμε το δυσάρεστο και επώδυνο από τη ζωή μας. Κάποιες από τις στρατηγικές που χρησιμοποιούμε μπορεί να μας βοηθούν και κάποιες όχι.

Πολλοί από εμάς συχνά καταφεύγουν:

Στο φαγητό. Το να φάμε κάτι νόστιμο, ένα γλυκό μας δίνει μια προσωρινή ευχαρίστηση που μας αποσπά προσωρινά από τα συναισθήματα μας
Στο τσιγάρο, το αλκοόλ ή τις ουσίες. Κι εδώ στόχος είναι η χαλάρωση, η αλλαγή της συναισθηματικής μας διάθεσης.
Στην εργασιομανία ή σε οποιαδήποτε άλλη εντατική ενασχόληση η οποία αποκτά μια πλευρά εθισμού, π.χ. η υπερβολική άσκηση.
Στο να προσπαθούμε να πείσουμε τον εαυτό μας να σκέφτεται θετικά, να μη μας παίρνει από κάτω, να προσπαθούμε να παλεύουμε διαρκώς για να βγούμε από την επώδυνη κατάσταση
Στο να το ρίχνουμε έξω, να διασκεδάζουμε για να ξεχνιόμαστε

Όλες αυτές οι στρατηγικές είναι ειλικρινείς απόπειρες να βοηθήσουμε τον εαυτό μας να ξεπεράσει τον πόνο. Και πολλές από αυτές έχουν θετικό αποτέλεσμα κι ανακουφιζόμαστε, ξεχνιόμαστε, αισθανόμαστε καλύτερα. Εάν όντως όμως συμβαίνει κάτι στη ζωή μας που μας δημιουργεί δύσκολα συναισθήματα, όλες αυτές οι στρατηγικές θα έχουν μια προσωρινή επίδραση που διαρκεί ελάχιστα.

Η προσπάθεια μας ν ’αποφύγουμε τον πόνο μόνο μας αποσπά χωρίς να μας βοηθά ουσιαστικά. Πολλοί από εμάς περνάμε  χρόνια σε αυτή την κατάσταση διαρκούς αποφυγής. Κι ενώ σ ’ένα στοιχειώδες επίπεδο είμαστε λειτουργικοί, μέσα μας εξακολουθεί αυτή η εξουθενωτική πάλη: Ο πόνος είναι ο εχθρός και πρέπει να τον συντρίψουμε. Δεν θα τον αφήσουμε να κάνει ότι θέλει. Είμαστε πάνω από αυτόν και θα συνεχίσουμε να προσπαθούμε.

Η πάλη με τον πόνο φέρνει μέσα μας μια ανείπωτη κούραση και βαθιά απογοήτευση: Γιατί να μην μπορούμε να νικήσουμε; Γιατί να είμαστε τόσο αδύναμοι; Γιατί όλοι οι άλλοι να είναι καλά κι εμείς όχι;

Και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται. Πονάμε, προσπαθούμε να τον διώξουμε, παλεύουμε, χρησιμοποιούμε στρατηγικές αποφυγής, νιώθουμε προσωρινή ανακούφιση και πάλι πονάμε.

Μια ριζοσπαστική προσέγγιση
Εάν η πάλη με τον πόνο δεν καταλήγει πουθενά, είναι εμφανές πως ίσως να μην είναι η καλύτερη προσέγγιση. Ίσως ο πόνος μας είναι ένας σύμμαχος, αγγελιοφόρος ο οποίος μας μεταφέρει ένα σημαντικό μήνυμα.

Αναλογίσου

Τι σου λέει ο πόνος σου για αυτό που πραγματικά μετράει για σένα, γι’ αυτό που πραγματικά σε νοιάζει; Ποιο είναι το μήνυμα του;

Πώς μπορεί αυτός ο πόνος να σε βοηθήσει να εξελιχθείς ή να αναπτύξεις καινούριες δεξιότητες ; Πώς μπορεί να σ’ ενδυναμώσει; Πώς μπορεί να σε βοηθήσει να σχετίζεσαι καλύτερα με τους άλλους;

Τι μήνυμα μεταδίδουν οι φόβοι σου, οι ανησυχίες σου και τα άγχη σου σχετικά με αυτό που σε νοιάζει πραγματικά; Τι σου θυμίζουν πως είναι σημαντικό;

Τι σε καλεί ν’ αλλάξεις ο πόνος σου; Ίσως να είναι σύμμαχος και καθοδηγητής σου για ν’ ανακαλύψεις τι έχει πραγματικό νόημα για σένα στη ζωή και πως μπορείς να το εκπληρώσεις.

Παράδειγμα:

Νιώθεις εδώ και καιρό άγχος για το μέλλον και απογοήτευση με τον εαυτό σου που δεν μπορείς να το  ξεπεράσεις . Τι σου λέει αυτό το άγχος για αυτό που έχει πραγματική σημασία για σένα;
ή 
Νιώθεις έντονη λύπη. Ποιο είναι το μήνυμα αυτής της λύπης; Εάν είχε φωνή, τι θα έλεγε γι’ αυτό που πραγματικά μετράει για σένα; Ποιος άνθρωπος θέλεις να είσαι σε σχέση με τους άλλους; Τι χρειάζεσαι πραγματικά;

«Η ζωή είναι επιλογή. Ο ψυχολογικός πόνος δεν είναι επιλογή. Όπου και να πας, θα έχεις προβλήματα και πόνο. Άρα η επιλογή δεν είναι για το αν θα έχεις πόνο ή όχι. Η επιλογή είναι για το εάν θα ζήσεις μια ζωή με νόημα ή όχι».


Stephen C. Hayes
Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δικαιολογίες που έχεις μεγαλώσει αρκετά για να ακούς

Γράφει η Σοφία Μαυραντζά
Λες ψέματα; Ψάχνεις δικαιολογίες τύπου «έχω δέκατα», «πονάει η κοιλιά μου», «ένα μεγάλο ρακούν έκρυψε το τηλέφωνό μου» για να μη βγεις για ποτό; Τότε μη συνεχίζεις να διαβάζεις. Αυτό το κείμενο γράφτηκε για όλες εκείνες που βαρέθηκαν να ακούν δικαιολογίες, που ζητούν εξηγήσεις στα ίσα (όπως ακριβώς τις δίνουν) και που έχουν τραγουδήσει το «Ψεύτικα» της Αννούλας παραπάνω από 250 φορές στη ζωή τους.
Πάμε να δούμε παρέα τις πέντε πιο δημοφιλείς δικαιολογίες που μεγάλωσες αρκετά (και βαρέθηκες πια) να ακούς.
Δεν κατάλαβα ότι σε πείραξε Το ακούς παντού. Το ακούς στο γραφείο, το ακούς στο αμάξι, το ακούς στο σπίτι, το ακούς από το κινητό, το ακούς δίπλα σου, μπροστά σου, γενικά ΤΟ ΑΚΟΥΣ. «Δεν κατάλαβα ότι σε πείραξε που δεν σε κοινοποίησα στο μέιλ που έστειλα στον διευθυντή και έλεγα ότι εσύ έχασες την ημερομηνία παράδοσης», «Δεν κατάλαβα ότι σε πείραξε που πήγα τρεις μέρες σερί για μπάλα με τα παιδιά», «Δεν κατάλαβα ότι σε πείραξε που πήγαμε με τη Μαρία στο θέατρο κ…

Πράσινα κόπρανα: Να ανησυχήσω ή όχι;

Ανδιαπιστώσετε ότι τα κόπρανά σας είναι πράσινα, πιθανότατα να θορυβηθείτε. Όμως, το περίεργο αυτό χρώμα, δεν αποτελεί απαραίτητα αιτία ανησυχίας. Το χρώμα των κενώσεων σας είναι συχνά μια αντανάκλαση του τι τρώτε. Το πράσινο χρώμα ενδεχομένως να οφείλεται στην κατανάλωση πολλών πράσινων λαχανικών, όπως το σπανάκι και το μπρόκολο, καθώς αυτές οι τροφές περιέχουν μεγάλες ποσότητες μιας πράσινης χρωστικής ουσίας, της χλωροφύλλης.
Άλλες διατροφικές πιθανές αιτίες είναι η λήψη συμπληρωμάτων σιδήρου και χρωματισμένα με πράσινο τρόφιμα, όπως ορισμένα μίγματα αρωματισμένων ποτών, γρανίτες και κερασάκια τουρτών γενεθλίων,.
Η χολή, το κίτρινο-πράσινο πεπτικό υγρό που εκκρίνεται από το ήπαρ και αποθηκεύεται στη χοληδόχο κύστη, μπορεί επίσης να ευθύνεται για τα πράσινα κόπρανα.
«Το φυσιολογικό χρώμα των κοπράνων είναι καφέ. Η παρουσία της χολερυθρίνης στη χολή ευθύνεται για το χρώμα των κοπράνων. Διαταραχές στη χολερυθρίνη είναι δυνατόν να χρωματίσουν τα κόπρανα πράσινα, γκρι ή λευκά, σαν στό…

Οριακή διαταραχή προσωπικότητας: αλήθειες και μύθοι

Η οριακή, ή μεταιχμιακή, διαταραχή προσωπικότητας αποτελεί μία σοβαρή ψυχιατρική πάθηση που χαρακτηρίζεται από ασταθείς και θυελλώδεις σχέσεις, αδιαμόρφωτη αίσθηση ταυτότητας, χρόνια αισθήματα κενού και πλήξης, ασταθείς διαθέσεις και σχεδόν ανύπαρκτο έλεγχο της παρορμητικότητας σε τομείς όπως η κατασπατάληση χρημάτων, η κατανάλωση τροφής, οι σεξουαλικές επαφές και η χρήση ουσιών.
Ο φόβος της πραγματικής ή φανταστικής εγκατάλειψης από τα αγαπημένα τους πρόσωπα αποτελεί μία βαθιά ανησυχία για τα άτομα που παρουσιάζουν τη διαταραχή αυτή και συχνά ο φόβος αυτός αποτελεί την αιτία που προκαλεί τις καταστροφικές συμπεριφορές τους. Μάλιστα, ορισμένοι είναι σε θέση να φτάσουν σε επικίνδυνα μονοπάτια για να αποφύγουν αυτόν τον φόβο, κάνοντας, για παράδειγμα, απόπειρα αυτοκτονίας ή καταφεύγοντας στον αυτοακρωτηριασμό.
Τα πέντε πιο δύσκολα συμπτώματα της οριακής διαταραχής προσωπικότητας είναι τα παρακάτω: 1. Προβλήματα με τις σχέσεις (φόβος εγκατάλειψης, ασταθείς σχέσεις). 2. Ασταθή συναισθήμ…