Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γιατί επιλέγουμε κάποιον που θα ξανανοίξει τις πληγές μας;



Η εντύπωση ότι γνωρίζεις τον άλλο από πάντα προκαλεί μεγάλη σύγχυση.

Για να την εξηγήσουν, μερικοί επικαλούνται τη μετενσάρκωση. Στην πραγματικότητα, ο εγκέφαλός μας φαίνεται να διαβάζει το υποσυνείδητο του άλλου.Ανιχνεύει μια προβληματική που γνωρίζουμε, συμπληρωματική της δικής μας και η οποία μας επιτρέπει να ξαναπαίξουμε ορισμένες πλευρές της ιστορίας μας. Τις περισσότερες φορές, λοιπόν, είναι δυο πληγές και όχι δυο ψυχές που καλούν η μία την άλλη.

Για να θεραπευτεί σωστά μια πληγή, χρειάζεται να καθαριστεί σε βάθος. Έχουμε ξεχάσει την πληγή, αλλά η αγκίδα της απογοήτευσης είναι ακόμα εκεί, χωμένη στη σάρκα.

Η μία σχέση μετά την άλλη καταλήγει σε ναυάγιο, αφού επιλέγουμε πάντα τον ίδιο τύπο ανθρώπου (μη διαθέσιμους, ψυχρούς, υποκριτές…), επα­ναλαμβάνοντας τις ίδιες λανθασμένες συμπεριφορές (να προσπαθούμε να ευχαριστούμε τον άλλο, να κρύβουμε τις αδυναμίες μας, να αποσιωπούμε τις αμφιβολίες και τους φόβους μας…).

Κάθε νέα αποτυχία είναι η ευκαιρία να σκεφτούμε: «Σίγουρα δεν είμαι άξιος να αγαπηθώ», ένα συμπέρασμα που έρχεται κατευθείαν από την παιδική μας ηλικία.
Για να μην πει «οι γονείς μου ήταν ανίκανοι να μ? αγαπήσουν», το παιδί προτιμά να σκεφτεί «είμαι ανίκανος να αγαπηθώ». Όταν το παιδί ενηλικιωθεί, θα κουβαλάει αυτήν την πεποίθηση και θα έχει ανάγκη να την επικυρώνει συνεχώς.
Αυτό θα το αναλάβει η ζωή του, οι ερωτικές εμπειρίες του. Εφόσον δεν γνωρίζουμε ότι η ανάγκη μας για αγάπη, για αναγνώριση, για προσοχή προέρχεται από την παιδική μας ηλικία, εφόσον δεν θέλουμε να ανακαλύψουμε την ιστορία μας και να αμφισβητήσουμε τη στάση των γονιών ή των αδελφών μας απέναντι μας, επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη.

Για να αγαπήσουμε ελεύθερα, για να τολμήσουμε μια στενή σχέση, οφείλουμε να απαλλαγούμε από τα ασυνείδητα συναισθήματα της ντροπής και της αναξιοπρέπειας.

Πάθος και εξάρτηση
Το πάθος δεν αρχίζει πάντα με έναν κεραυνοβόλο έρωτα. Μπορεί να νιώσει κανείς εχθρότητα, ακόμα και περιφρόνηση για εκείνον που στη συνέχεια θα ερωτευτεί τρελά. Οι τρόποι και οι συνθήκες των γνωριμιών ποικίλλουν.
Ένα πράγμα μόνο παραμένει όμοιο, γιατί έχει σχέση με το σώμα… η ερωτική κατάσταση. Ο κεραυνοβόλος έρωτας, το πάθος, είναι καταστάσεις σωματικές όσο και ψυχολογικές.

Οι επιστήμονες μας εξηγούν ότι η ερωτική κατάσταση είναι παρόμοια με εκείνη που επιτυγχάνεται με αμφεταμίνες. Τα νευρικά κυκλώματα εμποτίζονται με ενδορφίνες, αυτά τα μόρια που μοιάζουν με τη μορφίνη και που εκκρίνονται στον εγκέφαλό μας.
Η αδρεναλίνη διεγείρει τη σεξουαλική επιθυμία, η εποχή του πάθους είναι πολύ σεξουαλική. Μεθυσμένοι από πόθο, οι ερωτευμένοι μπορεί να κάνουν έρωτα δέκα, είκοσι φορές την ημέρα, να μένουν στο κρεβάτι εβδομήντα δυο ώρες συνεχώς…

Μακροπρόθεσμα, επέρχεται ο κορεσμός της υπόφυσης, Η λίμπιντο πέφτει, οι ορμές των πρώτων ημερών καταλαγιάζουν. Μερικοί δεν αντέχουν αυτή τη μείωση και αλλάζουν σύντροφο, για να ξαναζήσουν τη δυνατή συγκίνηση του πρώτου καιρού. Οι αληθινοί ναρκομανείς του έρωτα, έχουν συνέχεια ανάγκη από νέους συντρόφους.

Μετά το ερωτικό σοκ, ακολουθεί μια περίοδος ευφορίας. Νιώθει κανείς την ακατάβλητη επιθυμία να εκφράσει τη χαρά του, να φωνάξει την αγάπη του σε όλο τον κόσμο. Ο νεοφλοιός διεγείρεται από τις κατεχολαμίνες, οι φυσικές αναστολές εξαφανίζονται, ένας ερωτευμένος μπορεί να κάνει τα πάντα. Είναι επίσης μια περίοδος εξάρτησης. Κοντά στον αγαπημένο, νιώθει κανείς γεμάτος χαρά και γαλήνη… Χωρίς αυτόν, λιώνει από την α­γωνία.

Η απουσία του αγαπημένου δημιουργεί μια πτώση του ποσοστού των ενδορφινών μέσα στον εγκέφαλο. Δημιουργείται έτσι σύνδρομο της στέρησης, όπως ακριβώς στον ναρκομανή. Ο χωρισμός δεν μας θλίβει μοναχά, η αδιαθεσία είναι σωματική.
Ευερεθιστότητα, άγχος, εκνευρισμός, στενοχώρια, αδιαφορία για τον έξω κόσμο, κλείσιμο στον εαυτό μας, κατάπτωση, προβλήματα στην όρεξη, στον ύπνο… Ο άλλος εμφανίζεται, οι συνάψεις (οι νευρικές συνδέσεις) ξαναγεμίζουν με μορφινικές ουσίες, η χαρά επανέρχεται…

Στο πάθος, η απόλυτη ευδαιμονία εναλλάσσεται με τη μεγαλύτερη δυστυχία. Η ερωτική εξάρτηση θυμίζει την εξάρτηση από τη μητέρα τους πρώτους μήνες της ζωής. Έρχονται, λοιπόν, στην επιφάνεια οι διαμάχες, τα απωθημένα συναισθήματα, οι πόνοι που συνδέονται μ' εκείνη την περίοδο.
Ο αγαπημένος, άντρας ή γυναίκα, ενσαρκώνει τη μαμά. Είναι εναλλάξ η καλή μητέρα όταν είναι παρούσα και γεμάτη αγάπη, και η κακή όταν είναι απούσα και απογοητεύει.

Αν τα συναισθήματα του πάθους είναι συχνά βίαια, έντονα, ασχέτως αν είναι θετικά ή αρνητικά, αυτό γίνεται επειδή ενεργοποιούν ξανά τα πρώτα βιώματα του βρέφους. Τα πάθη γενικά έχουν περιορισμένη διάρκεια. Σπάνια οι εραστές καταφέρνουν να γίνουν σύντροφοι για μια ζωή.
Οι παθιασμένοι εραστές κοιτάζονται στα μάτια, δονούνται και ανασαίνουν μόνο όταν είναι μαζί. Αυτή η κατάσταση της συγχώνευσης τους εμποδίζει να απομακρυνθούν αρκετά, ώστε να κοιτάξουν μαζί στην ίδια κατεύθυνση.

Ο έρωτας μεγάλης διάρκειας είναι η δύσκολη ιστορία ανάμεσα στην ασφάλεια και στην ελευθερία, ανάμεσα στην εξάρτηση και στην εξατομίκευση, ανάμεσα στην ένωση και στον χωρισμό, ανάμεσα στο δέσιμο και στην αυτονομία.

Ο έρωτας είναι αίσθημα ή συναίσθημα;
Η ίδια λέξη καλύπτει και τις δύο διαστάσεις. Το συναίσθημα της αγάπης είναι έντονο, βίαιο, προκαλεί δυνατές σωματικές αισθήσεις, η καρδιά/μυς διεγείρεται, την αισθανόμαστε να πάλλεται, να τρέμει, νιώθουμε τσιμπήματα… (Μήπως από εκεί προέρχεται η έκφραση «Είμαι τσιμπημένος μαζί σου»;).
Το αίσθημα της αγάπης χτίζεται ημέρα με την ημέρα, τρέφεται από το συναίσθημα του έρωτα, αλλά δεν αρκείται σ' αυτό. Ο ερωτευμένος νιώθει ευχαριστημένος, ευτυχισμένος με τον άλλο σε μια σχέση που δεν έχει πλέον ανάγκη τη συνεχή παρουσία.

Ο δεσμός είναι γεγονός, το ζευγάρι είναι έτοιμο να περάσει μαζί τις δυσκολίες της ζωής. Η ευτυχία εδραιώνεται με τη διάρκεια. Στο ζευγάρι, η συνενοχή και η αλληλεγγύη γίνονται πιο σημαντικές από τον ερωτισμό και την ηδονή. Οι ταχυπαλμίες δίνουν τη θέση τους σε δονήσεις πιο λεπτές. Πώς να τις περιγράψει κανείς;

Μερικοί μιλούν για μια φωτιά στο στήθος, τσιμπήματα, μια αίσθηση σαν κύμα που ανεβαίνει, τους κυριεύει και χάνεται σιγά- σιγά για να τους αφήσει γεμάτους και γαλήνιους. Το συναίσθημα της αγάπης είναι πολύ έντονο στην αρχή μιας σχέσης, όταν ανακαλύπτουμε τον κόσμο του άλλου και τη φλόγα του πάθους.
Επανεμφανίζεται κατά το ξαναντάμωμα μετά από έναν χωρισμό, όταν κάποιος κοντινός μας άνθρωπος κινδυνεύει… αλλά επίσης με την ευκαιρία ενός μπουκέτου με λουλούδια, μιας τρυφερότητας, κα­θώς και κάθε φορά που προφέρουμε τα υπέροχα αυτά λόγια: «Σ' Αγαπώ».

Η μητρική αγάπη, όπως και η πατρική, είναι επίσης ένα αίσθημα που στηρίζεται σε μια σχέση η οποία υφαίνεται μέρα με την ημέρα. Το αίσθημα της αγάπης εγκαθίσταται προοδευτικά και για να διαρκέσει έχει ανάγκη να τονώνεται με τρυφερά συναισθήματα.


(Η Νοημοσύνη της Καρδιάς, Isabelle Filliozat)
Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι νόσοι του λιπώδους ιστού, το παραμύθι των θερμίδων και η "ανήθικη" διάγνωση της παχυσαρκίας

Στις μέρες μας η αισθητική  αρχίζει και επισκιάζει (δυστυχώς) πολλούς τομείς της παραδοσιακής evidence-based προληπτικής Ιατρικής.
Και αυτό δεν είναι κάτι υποχρεωτικά κακό, όταν η αισθητική γίνεται από γιατρούς γιατί αν και αισθητική δεν παύει να είναι Ιατρική. Ομως στο τερέν του μάρκετινγκ και του κέρδους, βρίσκουν δυστυχώς πρόσφορο έδαφος πολλοί επιτήδειοι για να προσφέρουν..ιατρικές υπηρεσίες , μη έχοντας ιατρική κατάρτιση.  Και είναι πλέον τόσο πολλοί που έχουν εντυπωθεί στην κοινωνία επίσημα ως θεραπευτές δυστυχώς. Ενας από τους πιο πληγέντες τομείς είναι ο τομέας της παχυσαρκίας. 
Πάνω στο εύκολο και γρήγορο κέρδος της απελπισίας του ασθενούς μια ολόκληρη βιομηχανία ..μαλώνει για την ένδεια και την περίσσεια θερμίδων, δηλαδή ενός ενεργειακού αριθμού τόσο μα τόσο σχετικού που αγγίζει τα όρια της εξαπάτησης. Γιατί σχετικού; Για σκεφτείτε λίγο. Διαβάζουμε ότι η τροφή τάδε έχει 200 θερμίδες. Μια τροφή που την φτιάχνει η μητέρα ή γυναίκα μας, ο μάγειρας, που την φτιάχνουν στην Ελλάδ…

Πράσινα κόπρανα: Να ανησυχήσω ή όχι;

Ανδιαπιστώσετε ότι τα κόπρανά σας είναι πράσινα, πιθανότατα να θορυβηθείτε. Όμως, το περίεργο αυτό χρώμα, δεν αποτελεί απαραίτητα αιτία ανησυχίας. Το χρώμα των κενώσεων σας είναι συχνά μια αντανάκλαση του τι τρώτε. Το πράσινο χρώμα ενδεχομένως να οφείλεται στην κατανάλωση πολλών πράσινων λαχανικών, όπως το σπανάκι και το μπρόκολο, καθώς αυτές οι τροφές περιέχουν μεγάλες ποσότητες μιας πράσινης χρωστικής ουσίας, της χλωροφύλλης.
Άλλες διατροφικές πιθανές αιτίες είναι η λήψη συμπληρωμάτων σιδήρου και χρωματισμένα με πράσινο τρόφιμα, όπως ορισμένα μίγματα αρωματισμένων ποτών, γρανίτες και κερασάκια τουρτών γενεθλίων,.
Η χολή, το κίτρινο-πράσινο πεπτικό υγρό που εκκρίνεται από το ήπαρ και αποθηκεύεται στη χοληδόχο κύστη, μπορεί επίσης να ευθύνεται για τα πράσινα κόπρανα.
«Το φυσιολογικό χρώμα των κοπράνων είναι καφέ. Η παρουσία της χολερυθρίνης στη χολή ευθύνεται για το χρώμα των κοπράνων. Διαταραχές στη χολερυθρίνη είναι δυνατόν να χρωματίσουν τα κόπρανα πράσινα, γκρι ή λευκά, σαν στό…

Πώς η κορτιζόλη, η ορμόνη του στρες, μας παχαίνει

Η κύρια ορμόνη του στρες,  η κορτιζόλη, φαίνεται πως ευθύνεται για την αύξηση του σωματικού μας βάρους. Η κορτζόλη παράγεται στα επινεφρίδια και έχει τρεις κύριες εργασίες: αυξάνει το σάκχαρο, αυξάνει την αρτηριακή πίεση και ρυθμίζει την ανοσοποιητική λειτουργία. «Είναι μια “παρορμητική” ορμόνη που μας κάνει να αισθανόμαστε έξυπνοι και ετοιμοπόλεμοι! Ωστόσο, χρειάζεται προσοχή. Ο «διακόπτης» αυτός μπορεί ξαφνικά να γυρίσει στο κόκκινο και τότε μετατρέπεται σε πρόβλημα» λέει η Dr. Παπαγιαννίδου Ελένη, Κλινική Διαιτολόγος.
Η υψηλή κορτιζόλη φαίνεται πως αυξάνει το βάρος, ενώ τρώμε ελάχιστα και γυμναζόμαστε έντονα σχεδόν καθημερινά. Μειώνει εγκεφαλικές χημικές ουσίες, όπως σεροτονίνη και ντοπαμίνη και μας κάνει να τρώμε λόγω εκνευρισμού όπως αναφέρει η κ. Παπαγιαννίδου σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.
Όταν παραμένει συνέχεια υψηλή, το σώμα πιστεύει λανθασμένα ότι λιμοκτονεί και αρχίζει να αποθηκεύει περισσότερο λίπος για περιόδους «ασιτίας» δηλαδή στρες. Αυτό με τη σειρά του …

Οι βαφές των μαλλιών και η λευχαιμία

Ορισμένες ουσίες που υπάρχουν στις βαφές μαλλιών έχουν τη δυνατότητα να προκαλούν καρκίνο στα ζώα.
Οι βαφές μαλλιών που χρησιμοποιούνταν τα παλαιότερα χρόνια ιδιαίτερα πριν από το 1980, αυτές που ήσαν σκούρου χρώματος και που παρέμεναν στα μαλλιά για μεγάλα χρονικά διαστήματα, ήσαν περισσότερο καρκινογόνες από άλλες.
Οι άνδρες και γυναίκες που χρησιμοποιούσαν βαφές μαλλιών μόνιμου τύπου πριν από το 1980, παρουσιάζουν μεγαλύτερο κίνδυνο να προσβληθούν από λευχαιμία σε σύγκριση με άλλους ενήλικες, που ποτέ δεν χρησιμοποίησαν βαφές μαλλιών.
Οι βαφές μαλλιών απασχόλησαν κατ΄ επανάληψη τους ερευνητές αναφορικά με το συσχετισμό χρήσης τους και πρόκλησης ορισμένων καρκίνων. Υπήρξαν έρευνες που έδειξαν, ότι η χρήση βαφών των μαλλιών παλαιού τύπου, αυξάνει τον κίνδυνο για λευχαιμία, πολλαπλό μυέλωμα και λέμφωμα. Υπήρξαν όμως και έρευνες που δεν έφτασαν στο ίδιο συμπέρασμα.
Γιατροί από το πανεπιστήμιο του Ιλλινόις στο Σικάγο, σύγκριναν 769 ασθενείς που έπασχαν από λευχαιμία με 623 ενήλικες χωρ…

Πώς μπορούμε να διαχειριστούμε την αχαριστία

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά του αχάριστου ανθρώπου; Τι μπορείς να κάνεις εσύ για να αντιμετωπίσεις έναν τέτοιο άνθρωπο;
Για μία ακόμα φορά βοήθησες τον καλύτερο σου φίλο που σε είχε ανάγκη, έκανες ό,τι καλύτερο μπορούσες, παραμέρισες τις προσωπικές σου ασχολίες και σαν αντάλλαγμα πήρες δυσαρέσκεια και αδιαφορία. Και αναρωτιέσαι για ποιο λόγο είναι τόσο αχάριστος και δε σου είπε ούτε ένα απλό «ευχαριστώ»; Εάν το παραπάνω σενάριο σου ακούγεται οικείο, τότε έχεις να αντιμετωπίσεις έναν αχάριστο άνθρωπο. Δυστυχώς, στην καθημερινή μας ζωή ερχόμαστε σε επαφή με αρκετούς τέτοιους ανθρώπους. Ο Κλεόβουλος τονίζει πως «ο αχάριστος άνθρωπος μοιάζει με σπασμένο πιθάρι, στο οποίο ότι καλό και αν ρίξεις θα πέσει στο κενό».
Ποια είναι όμως τα χαρακτηριστικά του αχάριστου ανθρώπου; Ο αχάριστος άνθρωπος συνεχώς παραπονιέται για τη δουλειά του, το σπίτι του, την πόλη του, την οικονομική του κατάσταση και τη ζωή του. Πάντα θα βρει κάτι άσχημο και δυσάρεστο να εστιάσει την προσοχή του. Πιστεύει πως είνα…