Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ίλιγγος. Ένα έντονο και άκρως βασανιστικό σύμπτωμα



Ο ίλιγγος όταν παρουσιάζεται θορυβεί αρκετά τον ασθενή, καθώς είναι ένα έντονο, βασανιστικό σύμπτωμα που έρχεται χωρίς προειδοποίηση και προκαλεί πανικό και αποδιοργάνωση.


Κατά τη διάρκεια των επεισοδίων ιλίγγου ο ασθενής αισθάνεται ανήμπορος να εκτελέσει οποιαδήποτε δραστηριότητα, πολλές φορές χρειάζεται κατάκλιση μέχρι το πέρας του επεισοδίου και μετά αισθάνεται υπνηλία και κόπωση. Όταν τα περιστατικά είναι συχνά δημιουργούν ένα είδος αναπηρίας.
 Αυτό που προκαλεί το μεγαλύτερο πανικό είναι ότι πρόκειται για ένα σύμπτωμα και όχι πάθηση, κι αυτό αφήνει ελεύθερη τη φαντασία του ασθενούς να πλάσει σενάρια για την αιτία που τον προκαλεί. Συχνή είναι η αγωνία και ο φόβος ότι ο ίλιγγος οφείλεται σε κάποιον όγκο ή σε κάποιο άλλο νόσημα από το οποίο κινδυνεύει η ζωή του. Μετά από την εξέταση από τον ωτορινολαρυγγολόγο και αφού έχει αποκλεισθεί η ύπαρξη ενός τέτοιου νοσήματος, ο ασθενής πρέπει να ενημερώνεται ότι η κατάστασή του δεν είναι σοβαρή και ότι δεν κινδυνεύει. Ο ίλιγγος καθίσταται λιγότερο ενοχλητικός όταν ο ασθενής ενημερωθεί και αποβάλλει το φόβο και την ανησυχία. Η νόσος του Meniere, η Αιθουσαία Νευρίτιδα και ο Καλοήθης Παροξυσμικός Ίλιγγος θέσης είναι οι συνηθέστερες αιτίες παθογένειας του εσωτερικού αυτιού που προκαλούν ίλιγγο και διαταραχή της ισορροπίας.

Νόσος του Meniere, Αιθουσαία Νευρίτιδα και Καλοήθης Παροξυσμικός Ίλιγγος Θέσης
Η νόσος του Meniere είναι μία πάθηση του έσω ωτός που εκδηλώνεται με κρίσεις περιστροφικού ιλίγγου, εμβοές, αίσθημα πληρότητας ή πίεσης του αυτιού και αίσθημα απώλειας της ακοής, ναυτία και τάση για έμετο. Μία κρίση της νόσου μπορεί να διαρκέσει από 20 λεπτά έως 4 ώρες, κατά την οποία ο ασθενής αισθάνεται ανήμπορος να εκτελέσει οποιαδήποτε δραστηριότητα λόγω των έντονων συμπτωμάτων. Σε κάποιους ασθενείς τα επεισόδια είναι συχνά, ενώ σε κάποιους άλλους κάνουν αρκετά χρόνια να εκδηλωθούν ξανά. Τα διαστήματα ανάμεσα στις κρίσεις μπορεί να είναι ελεύθερα συμπτωμάτων ή μπορεί να συνοδεύονται από ήπια αστάθεια και εμβοές.

H νόσος του Meniere ονομάζεται και ιδιοπαθής ενδολεμφικός ύδρωπας, καθώς θεωρείται αποτέλεσμα διαταραχής στην πίεση της ενδολέμφου, δηλαδή του υγρού του έσω ωτός. Η αιτία όμως που την προκαλεί παραμένει άγνωστη. Συχνά αποδίδεται σε κληρονομική διάθεση, σε ιογενή λοίμωξη του έσω ωτός ή τροφική αλλεργία. Νέες έρευνες εστιάζουν στην πιθανή αυτοάνοση αιτιολογία της νόσου. Η νόσος εκδηλώνεται περίπου στο 0,2% του πληθυσμού, με έναρξη των συμπτωμάτων σε ηλικίες άνω των 40 στις περισσότερες περιπτώσεις και τα περιστατικά έχουν ίση κατανομή μεταξύ ανδρών και γυναικών. Στους περισσότερους ασθενείς η πάθηση εκδηλώνεται στο ένα αυτί(μονόπλευρη), και περίπου στο 1/3 των ασθενών και στα 2 αυτιά(αμφοτερόπλευρη). 

Η νόσος του Meniere προκαλεί με την πάροδο των ετών καταστροφή των τριχωτών κυττάρων του έσω ωτός, κυρίως των ευαίσθητων κυττάρων του κοχλία, που μπορεί να οδηγήσει σε προοδευτική απώλεια ακοής, μόνιμες εμβοές αλλά και χρόνια αστάθεια.
Η διάγνωση γίνεται με πλήρη ΩΡΛ έλεγχο με ωτομικροσκόπηση, ενδοσκοπικό έλεγχο και ακοολογικό έλεγχο που περιλαμβάνει συνήθως ακοόγραμμα και τυμπανομετρία και κάποιες φορές και ακουστικά προκλητικά δυναμικά εγκεφαλικού στελέχους ή Ηλεκτρονυσταγμογράφημα, επίσης απαραίτητος είναι ο απεικονιστικός έλεγχος με αξονική ή μαγνητική τομογραφία.
Τα συμπτώματα της νόσου αντιμετωπίζονται με συντηρητική αγωγή με διατροφή χαμηλή σε αλάτι για να περιοριστεί η έσω λέμφος, με διουρητικά φάρμακα και ενδοτυμπανικές ενέσεις. Πρέπει να αποφεύγεται το κάπνισμα, το αλκοόλ και η καφεΐνη. Όταν τα συμπτώματα είναι συχνά και βασανιστικά για τον ασθενή παρά τη συντηρητική αγωγή, προτείνεται χειρουργική αντιμετώπιση με διατομή του αιθουσαίου νεύρου. Η χειρουργική αντιμετώπιση ενδείκνυται μόνο όταν η νόσος είναι μονόπλευρη.

Αιθουσαία Νευρίτιδα
Η αιθουσαία νευρίτιδα μπορεί να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε ηλικία και αφορά τη διαταραχή της λειτουργίας του αιθουσαίου νεύρου(του νεύρου που είναι υπεύθυνο για την ισορροπία μας) λόγω φλεγμονής του έσω ωτός. Εκδηλώνεται με την οξεία εμφάνιση σφοδρού ιλίγγου μακράς διαρκείας που συνοδεύεται από διαταραχή της ισορροπίας, νυσταγμό, ναυτία και έμετο(χωρίς ακουστικά ή νευρολογικά συμπτώματα). Τα συμπτώματα μπορεί να είναι από ήπια έως σοβαρά και να διαρκούν από λεπτά έως και ημέρες.
Η φλεγμονή του έσω ωτός που επηρεάζει το αιθουσαίο νεύρο προκαλείται συνήθως από μια ιογενή λοίμωξη που έχει προηγηθεί. Οι ιοί που σχετίζονται με τη νόσο είναι ο ιός της γρίπης, της ιλαράς της ερυθράς, της παρωτίτιδας, της ηπατίτιδας, ο ερπητοϊός και ο Epstein Barr.
Ο Ωτορινολαρυγγολόγος υποβάλλει τον ασθενή σε ενδελεχή έλεγχο (βλ. διαγνωστικό έλεγχο νόσου Meniere) και λαμβάνει πλήρες ιστορικό για να αποκλείσει άλλες αιτίες ζάλης όπως τραύμα στο κεφάλι, νευρολογικές αιτίες, εγκεφαλικά επεισόδια και καρδιαγγειακές παθήσεις, κ.ά. 
Απαιτείται κατάκλιση του ασθενούς και χορήγηση φαρμάκων που καταστέλλουν τη λειτουργία του λαβυρίνθου, ώστε να αντιμετωπιστούν τα έντονα συμπτώματα. Σε περίπτωση που η νόσος δεν υποχωρήσει μ’ αυτήν τη θεραπεία και η λειτουργία του λαβυρίνθου δεν επανέλθει σε φυσιολογικά επίπεδα, χρειάζεται αποκατάσταση της ισορροπίας του σώματος μέσω της έγκαιρης κινητοποίησης του ασθενούς και της εκτέλεσης ειδικών ασκήσεων αποκατάστασης του αιθουσαίου συστήματος (μια μορφή φυσιοθεραπείας ώστε ο ασθενής να ανακτήσει το αίσθημα ισορροπίας).

Καλοήθης Παροξυσμικός Ίλιγγος Θέσης
Είναι η πιο απλή και συνήθης αιτία που προκαλεί ιλίγγους και μπορεί να συμβεί σε οποιονδήποτε ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας. Πρόκειται για έντονο ίλιγγο βραχείας διάρκειας μετά από απότομη κίνηση του κεφαλιού που συνοδεύεται από έντονο αίσθημα περιστροφής, ναυτία, πονοκέφαλο, τάση για εμετό αλλά χωρίς εμβοές ή απώλεια ακοής. Διαρκεί περίπου 30 έως 60 δευτερόλεπτα, κατά τα οποία ο ασθενής αισθάνεται ανήμπορος λόγω της έντονης αίσθησης περιστροφής και διαταραχής της ισορροπίας. Πολύ σπάνια μπορεί να είναι αμφοτερόπλευρος, δηλαδή να εκδηλώνεται και στα δύο αυτιά.
Στο εσωτερικό του λαβυρίνθου, που ευθύνεται για την ισορροπία μας, υπάρχουν κάποιοι κρύσταλλοι ανθρακικού ασβεστίου που ονομάζονται ωτόλιθοι. Αποτελούν ανατομικό στοιχείο του έσω ωτός. Όταν οι ωτόλιθοι υφίστανται βλάβη μετακινούνται σε μη προβλεπόμενα σημεία του λαβυρίνθου με κάθε απότομη κίνηση του κεφαλιού(αλλαγή βαρύτητας), προκαλώντας το αίσθημα του ιλίγγου και της περιστροφής. Στην ουσία πρόκειται για ένα "μηχανικό" πρόβλημα. Σε ηλικίες κάτω των 50 ετών η βλάβη οφείλεται κυρίως σε τραυματισμό(ακουστικό τραύμα ή κάκωση της κεφαλής που προκαλεί "διάσειση του λαβυρίνθου"), ενώ σε μεγαλύτερους στη σταδιακή εκφύλιση του λαβυρίνθου λόγω ηλικίας. Οι μισές και πλέον περιπτώσεις καλούνται ιδιοπαθείς, λόγω της μη αναγνώρισης εμφανούς αιτιολογίας.

Η διάγνωση των προβλημάτων του ιλίγγου γίνεται με κλινική εξέταση και πλήρη ακοολογικό έλεγχο από τον ωτορινολαρυγγολόγο όπως και στις παραπάνω παθήσεις, δηλαδή τη νόσο του Meniere και την Αιθουσαία Νευρίτιδα, και με ειδική εξέταση-δοκιμασία στο εξεταστικό κρεβάτι (χειρισμός Dix-Hallpike).
Δεν υπάρχει φαρμακευτική αγωγή για την αντιμετώπιση του ιλίγγου θέσεως, παρά μόνο ειδικοί χειρισμοί-ασκήσεις (χειρισμοί Epley, Semont κ.ά.) που αποσκοπούν στην επανατοποθέτηση των ωτόλιθων στη φυσιολογική τους θέση. Το είδος των χειρισμών καθορίζεται από τον ωτορινολαρυγγολόγο ανάλογα με τη βλάβη στο λαβύρινθο και γίνονται στο ιατρείο του. Οι χειρισμοί αυτοί έχουν εντυπωσιακό και άμεσο αποτέλεσμα στην εξάλειψη του περιστροφικού ιλίγγου. Κάποιες φορές μπορεί να χρειαστεί μία 2η ή 3η επανάληψη των χειρισμών. 

Πρέπει να αποφεύγονται φάρμακα για την αντιμετώπιση του ιλίγγου και της ναυτίας, καθώς μπορεί να προσφέρουν άμεση ανακούφιση αλλά εμποδίζουν την πραγματική αποκατάσταση του προβλήματος.
Παρόλο που πρόκειται για μια απλή πάθηση, η πιθανότητα επανεμφάνισής της είναι μεγάλη. Στο 50% των περιπτώσεων έχουμε επανεμφάνιση των συμπτωμάτων μέσα στην πενταετία.

Παταρίδου Ανατολή
Χειρουργός Ωτορινολαρυγγολόγος, Επιστημονικός Συνεργάτης Νοσοκομείου Υγεία
http://www.iatronet.gr/ygeia/wtorinolaryggologia/article/39731/iliggos-ena-entono-kai-akrws-vasanistiko-symptwma.html
Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι νόσοι του λιπώδους ιστού, το παραμύθι των θερμίδων και η "ανήθικη" διάγνωση της παχυσαρκίας

Στις μέρες μας η αισθητική  αρχίζει και επισκιάζει (δυστυχώς) πολλούς τομείς της παραδοσιακής evidence-based προληπτικής Ιατρικής.
Και αυτό δεν είναι κάτι υποχρεωτικά κακό, όταν η αισθητική γίνεται από γιατρούς γιατί αν και αισθητική δεν παύει να είναι Ιατρική. Ομως στο τερέν του μάρκετινγκ και του κέρδους, βρίσκουν δυστυχώς πρόσφορο έδαφος πολλοί επιτήδειοι για να προσφέρουν..ιατρικές υπηρεσίες , μη έχοντας ιατρική κατάρτιση.  Και είναι πλέον τόσο πολλοί που έχουν εντυπωθεί στην κοινωνία επίσημα ως θεραπευτές δυστυχώς. Ενας από τους πιο πληγέντες τομείς είναι ο τομέας της παχυσαρκίας. 
Πάνω στο εύκολο και γρήγορο κέρδος της απελπισίας του ασθενούς μια ολόκληρη βιομηχανία ..μαλώνει για την ένδεια και την περίσσεια θερμίδων, δηλαδή ενός ενεργειακού αριθμού τόσο μα τόσο σχετικού που αγγίζει τα όρια της εξαπάτησης. Γιατί σχετικού; Για σκεφτείτε λίγο. Διαβάζουμε ότι η τροφή τάδε έχει 200 θερμίδες. Μια τροφή που την φτιάχνει η μητέρα ή γυναίκα μας, ο μάγειρας, που την φτιάχνουν στην Ελλάδ…

Πράσινα κόπρανα: Να ανησυχήσω ή όχι;

Ανδιαπιστώσετε ότι τα κόπρανά σας είναι πράσινα, πιθανότατα να θορυβηθείτε. Όμως, το περίεργο αυτό χρώμα, δεν αποτελεί απαραίτητα αιτία ανησυχίας. Το χρώμα των κενώσεων σας είναι συχνά μια αντανάκλαση του τι τρώτε. Το πράσινο χρώμα ενδεχομένως να οφείλεται στην κατανάλωση πολλών πράσινων λαχανικών, όπως το σπανάκι και το μπρόκολο, καθώς αυτές οι τροφές περιέχουν μεγάλες ποσότητες μιας πράσινης χρωστικής ουσίας, της χλωροφύλλης.
Άλλες διατροφικές πιθανές αιτίες είναι η λήψη συμπληρωμάτων σιδήρου και χρωματισμένα με πράσινο τρόφιμα, όπως ορισμένα μίγματα αρωματισμένων ποτών, γρανίτες και κερασάκια τουρτών γενεθλίων,.
Η χολή, το κίτρινο-πράσινο πεπτικό υγρό που εκκρίνεται από το ήπαρ και αποθηκεύεται στη χοληδόχο κύστη, μπορεί επίσης να ευθύνεται για τα πράσινα κόπρανα.
«Το φυσιολογικό χρώμα των κοπράνων είναι καφέ. Η παρουσία της χολερυθρίνης στη χολή ευθύνεται για το χρώμα των κοπράνων. Διαταραχές στη χολερυθρίνη είναι δυνατόν να χρωματίσουν τα κόπρανα πράσινα, γκρι ή λευκά, σαν στό…

Πώς η κορτιζόλη, η ορμόνη του στρες, μας παχαίνει

Η κύρια ορμόνη του στρες,  η κορτιζόλη, φαίνεται πως ευθύνεται για την αύξηση του σωματικού μας βάρους. Η κορτζόλη παράγεται στα επινεφρίδια και έχει τρεις κύριες εργασίες: αυξάνει το σάκχαρο, αυξάνει την αρτηριακή πίεση και ρυθμίζει την ανοσοποιητική λειτουργία. «Είναι μια “παρορμητική” ορμόνη που μας κάνει να αισθανόμαστε έξυπνοι και ετοιμοπόλεμοι! Ωστόσο, χρειάζεται προσοχή. Ο «διακόπτης» αυτός μπορεί ξαφνικά να γυρίσει στο κόκκινο και τότε μετατρέπεται σε πρόβλημα» λέει η Dr. Παπαγιαννίδου Ελένη, Κλινική Διαιτολόγος.
Η υψηλή κορτιζόλη φαίνεται πως αυξάνει το βάρος, ενώ τρώμε ελάχιστα και γυμναζόμαστε έντονα σχεδόν καθημερινά. Μειώνει εγκεφαλικές χημικές ουσίες, όπως σεροτονίνη και ντοπαμίνη και μας κάνει να τρώμε λόγω εκνευρισμού όπως αναφέρει η κ. Παπαγιαννίδου σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.
Όταν παραμένει συνέχεια υψηλή, το σώμα πιστεύει λανθασμένα ότι λιμοκτονεί και αρχίζει να αποθηκεύει περισσότερο λίπος για περιόδους «ασιτίας» δηλαδή στρες. Αυτό με τη σειρά του …

Οι βαφές των μαλλιών και η λευχαιμία

Ορισμένες ουσίες που υπάρχουν στις βαφές μαλλιών έχουν τη δυνατότητα να προκαλούν καρκίνο στα ζώα.
Οι βαφές μαλλιών που χρησιμοποιούνταν τα παλαιότερα χρόνια ιδιαίτερα πριν από το 1980, αυτές που ήσαν σκούρου χρώματος και που παρέμεναν στα μαλλιά για μεγάλα χρονικά διαστήματα, ήσαν περισσότερο καρκινογόνες από άλλες.
Οι άνδρες και γυναίκες που χρησιμοποιούσαν βαφές μαλλιών μόνιμου τύπου πριν από το 1980, παρουσιάζουν μεγαλύτερο κίνδυνο να προσβληθούν από λευχαιμία σε σύγκριση με άλλους ενήλικες, που ποτέ δεν χρησιμοποίησαν βαφές μαλλιών.
Οι βαφές μαλλιών απασχόλησαν κατ΄ επανάληψη τους ερευνητές αναφορικά με το συσχετισμό χρήσης τους και πρόκλησης ορισμένων καρκίνων. Υπήρξαν έρευνες που έδειξαν, ότι η χρήση βαφών των μαλλιών παλαιού τύπου, αυξάνει τον κίνδυνο για λευχαιμία, πολλαπλό μυέλωμα και λέμφωμα. Υπήρξαν όμως και έρευνες που δεν έφτασαν στο ίδιο συμπέρασμα.
Γιατροί από το πανεπιστήμιο του Ιλλινόις στο Σικάγο, σύγκριναν 769 ασθενείς που έπασχαν από λευχαιμία με 623 ενήλικες χωρ…

Πώς μπορούμε να διαχειριστούμε την αχαριστία

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά του αχάριστου ανθρώπου; Τι μπορείς να κάνεις εσύ για να αντιμετωπίσεις έναν τέτοιο άνθρωπο;
Για μία ακόμα φορά βοήθησες τον καλύτερο σου φίλο που σε είχε ανάγκη, έκανες ό,τι καλύτερο μπορούσες, παραμέρισες τις προσωπικές σου ασχολίες και σαν αντάλλαγμα πήρες δυσαρέσκεια και αδιαφορία. Και αναρωτιέσαι για ποιο λόγο είναι τόσο αχάριστος και δε σου είπε ούτε ένα απλό «ευχαριστώ»; Εάν το παραπάνω σενάριο σου ακούγεται οικείο, τότε έχεις να αντιμετωπίσεις έναν αχάριστο άνθρωπο. Δυστυχώς, στην καθημερινή μας ζωή ερχόμαστε σε επαφή με αρκετούς τέτοιους ανθρώπους. Ο Κλεόβουλος τονίζει πως «ο αχάριστος άνθρωπος μοιάζει με σπασμένο πιθάρι, στο οποίο ότι καλό και αν ρίξεις θα πέσει στο κενό».
Ποια είναι όμως τα χαρακτηριστικά του αχάριστου ανθρώπου; Ο αχάριστος άνθρωπος συνεχώς παραπονιέται για τη δουλειά του, το σπίτι του, την πόλη του, την οικονομική του κατάσταση και τη ζωή του. Πάντα θα βρει κάτι άσχημο και δυσάρεστο να εστιάσει την προσοχή του. Πιστεύει πως είνα…